اینکه مخالفت با جمهوری اسلامی در هر دو حزب بزرگ آمریکا ریشه دوانیده، امری روشن است؛ ولی مشی برخورد در هر دو حزب یکسان نیست. بخش چپ حزب دموکرات نیز نگاه متفاوتی دارد. با این حال، در انتخابات میان‌دوره‌ای، مخالفت با جنگ پیروز شده است، نه حزب دموکرات. این همان نکته‌ای است که السید، سناتور منتخب میشیگان، نیز به آن اشاره کرد.
نمایندگان حزب دموکرات بر این خواست مردم سوار شدند. نمایندگان حزب دموکرات و بخشی از جمهوری‌خواهان به کارزار ضدجنگ پیوسته‌اند یا خواهند پیوست. ایران بهتر است این مخالفت را به فرصتی برای کاهش خسارت‌های جنگ تبدیل کند.
موضع‌گیری جی‌دی ونس دارای اهمیت است؛ هرچند کسانی مانند تاکر کارلسون، ونس را به دلیل مخالفت نکردن با جنگ، متهم به طرفداری از جنگ کرده‌اند و برخی دیگر از کنشگران آمریکایی، تغییر موضع او را فرصت‌طلبانه خوانده‌اند. ممدانی، شهردار نیویورک، نیز می‌گوید ونس به‌گونه‌ای سخن می‌گوید که گویی این جنگ کار دولت دیگری بوده که او در آن حضور نداشته است.
با این حال، بدون توجه به این اظهارات، تقویت دیدگاه کسانی همانند ونس در این شرایط، تقویت‌کننده مخالفت با جنگ است. گرانی بنزین و گازوئیل بلای جان ترامپ و جمهوری‌خواهان شد. جنگ و سیاست جنگ‌طلبانه ترامپ و همکارانش به‌عنوان عامل گرانی معرفی شدند. دو سال سرنوشت‌ساز در انتظار آن‌هاست. شعله‌ور شدن دوباره جنگ، تهدیدی جدی برای آینده حزب جمهوری‌خواه خواهد بود.
ترامپ به دنبال راهی برای خروج آبرومندانه از جنگ است، ولی نمی‌تواند از اسب غرور پیاده شود و واقعیت‌های میدانی را بپذیرد. همین امر او و هگست را خطرناک‌تر خواهد کرد.
آماده‌باش جنگی هم‌زمان شده است با دیدار سرلشکر رضایی و آقای پوتین. این دیدار در این بازه زمانی اهمیت چندانی پیدا می‌کند.
از هم‌اکنون تا زمان تشکیل کنگره جدید، احتمال بروز تنش‌ها و جنگ ویرانگر بالاست. در نشست رؤسای چین، روسیه و آمریکا نیز ایران همچنان محور اصلی گفت‌وگوها خواهد بود.