از شگفتی‌های کنونی این است که درخواست ساخت بمب را به خیابان‌ها و تریبون‌های نماز جمعه کشانده‌اند. این امر، چه آگاهانه و چه ناآگاهانه، در راستای منافع و امنیت ملی نیست. همه کشورهایی که به بمب اتم دست یافته‌اند، این اقدام را در ابهام و مخفی‌کاری کامل انجام داده‌اند. اسرائیل با وجود داشتن تعداد زیادی کلاهک اتمی، این امر را هنوز رسماً اعلام نکرده است.
جاسوس‌هایی که برنامه غنی‌سازی اورانیوم ایران را به بزرگ‌ترین مشکل کشور تبدیل کردند، بیکار ننشسته‌اند تا باز هم به همین بهانه، توجیه‌گر تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران شوند و با دامن زدن به ترس، هم‌پیمانان آمریکا را نیز به میدان جنگ علنی با ایران بکشانند.
ساخت بمب اتم را در رسانه فریاد نمی‌کشند. انگار در مملکت همه‌چیز تبدیل به امری عادی می‌شود. اگر اندکی تدبیر وجود داشت، این همه بی‌پروایی در مقولاتی که به امنیت کشور مرتبط است، نباید با بی‌توجهی همراه شود.
همین حالا هم گفته می‌شود که نتانیاهو در پی راضی کردن ترامپ برای استفاده از بمب اتمی برای حمله به سایت‌های هسته‌ای ایران است. هرچند این مقوله، تلاش برای ساخت بمب هسته‌ای را برای برخی توجیه‌پذیر می‌کند، ولی واقعیت آن است که با داشتن بمب اتمی هم نمی‌توان بر بحران جاری غلبه کرد.
برای گذر از بحران باید تدبیر را جایگزین هیجان و شعار کرد. علم، عقل، برنامه و رفاه را جایگزین شعار و هیجان کرد.
شعار و رجزخوانی در حد متعارف پذیرفتنی و بیش از آن ویرانگر است. به گذشته نگاه کنید، ببینید کدام یک از شعارهای تند نان و آب برای مردم شده که شعارهای جدید بشود.