گروه فرهنگ و هنر - پری ثابت: ولی‌الله درودیان، شاعر، نویسنده و پژوهشگر ادبی، در ۸۸ سالگی درگذشت؛ خبری که بنا بر گفته یکی از دوستانش، حتی در میان نزدیکان و اهالی شعر نیز با تأخیر منتشر شد. فرهاد عابدینی، شاعر، در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به بی‌خبری از زمان دقیق درگذشت او گفت خانواده درودیان خبر را به دیگران اطلاع نداده بودند و او نیز از این اتفاق بی‌اطلاع مانده بود. عابدینی درودیان را شاعری توانا، غزل‌سرایی خوب و پژوهشگری برجسته توصیف کرد.
درودیان متولد سال ۱۳۱۷ در تفرش بود. او تحصیلات خود را در رشته علوم اجتماعی دانشگاه تهران گذراند و پس از پایان تحصیل در شرکت مخابرات ایران مشغول به کار شد. با این حال، فعالیت او تنها به مسیر اداری و شغلی محدود نماند و ادبیات، به‌ویژه شعر و پژوهش درباره شاعران و نویسندگان فارسی، بخش مهمی از زندگی‌اش را شکل داد.
بر اساس برخی اطلاعات منتشرشده، درودیان ۱۹ مهرماه ۱۴۰۵ از دنیا رفته است، هرچند فرهاد عابدینی گفته است از تاریخ دقیق درگذشت او اطلاع ندارد. همین فاصله میان زمان احتمالی درگذشت و انتشار خبر، سبب شد خبر فقدان این شاعر در فضایی کم‌صدا به جامعه ادبی برسد؛ اتفاقی که بار دیگر مسئله اطلاع‌رسانی درباره درگذشت چهره‌های فرهنگی و ضرورت ثبت و معرفی به‌موقع کارنامه آنان را مطرح می‌کند.
از درودیان چند مجموعه شعر و اثر پژوهشی بر جای مانده است. «تلخستان» و «آواز باد و باران» از مجموعه‌های شعری او هستند؛ آثاری که وجه شاعرانه کارنامه‌اش را نشان می‌دهند. در کنار سرودن شعر، بخش مهمی از کوشش او به بازخوانی آثار و زندگی ادیبان و بررسی سرچشمه‌های مضمون در شعر فارسی اختصاص داشت. او سراغ چهره‌هایی چون دهخدا، عبید زاکانی، صادق هدایت و نظامی گنجوی رفت و کوشید با گزینش، شرح و گردآوری آثار، امکان آشنایی مخاطبان با میراث ادبی را فراهم کند.
«دهخدای شاعر»، «برگزیده و شرح آثار دهخدا»، «دهخدا چراغی که خاموش شد» و «دهخدا، مرغ سحر در شب تار» از جمله کتاب‌های او درباره دهخداست. «برگزیده و شرح آثار عبید زاکانی» و «صادق هدایت به روایت انجوی شیرازی» نیز نشان می‌دهد دامنه پژوهش‌هایش به دوره‌ها و گونه‌های ادبی گسترش داشته است. «مرگ پرنده»، گزیده‌ای از شعرهای حسین مسرور، و «نظامی گنجوی و برادران گریم» از دیگر آثار او به شمار می‌روند.
درودیان همچنین در کتاب‌های «در جست‌وجوی سرچشمه‌های الهام شاعران» و «سرچشمه‌های مضامین شعر امروز ایران» به موضوع الهام و شکل‌گیری مضمون در شعر پرداخت؛ موضوعی که پیوند میان خواندن میراث گذشته و فهم شعر امروز را برجسته می‌کند. این آثار از علاقه او به پیگیری ریشه‌های فکری و ادبی شعر حکایت دارند و تصویری از وجه پژوهشگرانه شخصیتش به دست می‌دهند.
درگذشت درودیان، افزون بر فقدان شاعری غزل‌سرا، یادآور کارنامه نویسنده‌ای است که عمر خود را صرف شعر و شناخت ادبیات کرد. انتشار دیرهنگام خبر درگذشت او نیز فرصتی برای توجه به آثار و نقش پژوهشگرانی فراهم می‌آورد که بی‌سروصدا در حفظ و معرفی میراث ادبی سهم داشته‌اند. اکنون نام او در کنار کتاب‌ها و شعرهایی باقی می‌ماند که از خود به جا گذاشته است و در فضای ادبی و فرهنگی کشور همچنان قابل بازخوانی‌اند.