اسراییل به دنبال جنگ
اسرائیل خواهان تداوم «جنگ فرسایشی» است تا ایران ضعیف شود تا دوباره مثل جنگ دوازدهروزه به ایران حمله کند. اکنون ترامپ در شرایط «گیجی» بسر میبرد. نه میتواند یک جنگ تمامعیار راه بیاندازه و نه زیر بار اجرای کامل تفاهمنامه رود، چون در برابر حزب رقیبش حزب دموکرات، یک شکست است.
فرصت سوزی ها
نگاه امثال آقای جلیلی در سیاست خارجی از گذشته تا کنون مبتنی بر «ایدئالگرایی نا واقعگرا» بوده است. این ایدئالگراها از حیث ارزشی حرفهای زیبایی میزنند و در برابر نیروهای «واقعگرای» انقلاب و جمهوری اسلامی قرار دارند. این نیرو درگذشته هم برای حکمرانی ایران هزینه ایجاد میکردند.
*موضوع تسخیر سفارت آمریکا (در دیماه سال ۵٩) بهجای سه چهار روز بیش از چهارصد روز طول کشید و به ایران هزینه وارد شد.
*رزمندگان در زمان جنگ تحمیلی باافتخار خرمشهر را آزاد کردند، اما «ایدئالگراهای نا واقعگرا» به تقاضاهای مربوط به آتشبس توجه نمیکردند و میگفتند دنیا صدام متجاوز را تنبیه نمیکند و ایران باید ابتدا شهر بصره عراق را آزاد کند بعد بهپای مذاکره برود. اما وقتی ایران جزیره فاو را از دست داد، ایران برای قبول آتشبس و قطعنامه ۵٩٨ آماده شد. تازه رخداد مهم قبول قطعنامه کار بزرگ امام خمینی بود چون هیچ فردی جز امام خمینی نمیتوانست این نیروی «ایدئالگراهای نا واقعگرا» درصحنه سیاسی را مدیریت کند.
* در دو دهه گذشته هم چندین فرصت برای حل مسائل هستهای پیش آمد، اگرچه همچنان مهمترین مانع آن نتانیاهو و ترامپ بودند و هستند، اما نیروهای «ایدئالگرای نا واقعگرا» اجازه استفاده از فرصتها را نمیدادند.
*احمدینژاد قطعنامهها علیه ایران را کاغذ پاره میخواند و دنبال سیاست «محو» و مدیریت جهانی بود و همین جناب جلیلی در مذاکرات هستهای با نمایندگان اروپایی از خاطرات جنگ میگفت و وقت تلف میکرد.
*مهمترین مانع عبور از شرایط جنگی، نتانیاهو و توهمات ترامپ هستند. ولی «ایدئالیستهای نا واقعگرا» هم بیکار نیستند. آنها در شب آخر تشییع پیکر رهبری، دوستان جلیلی چهار میلیون پرچم قرمز را در بین جمعیت توزیع کردند و متأسفانه پرچم ایران و جمهوری اسلامی را در اجتماعات بعدی شبانه کاهش یافت و حتی جمعیت هم کاهش یافت.
*نیروهای کیفی نخبه هم وقتی این تخریبها را میبینند با آنها دهن به دهن نمیشوند و ترجیح میدهند که به حاشیه بروند و این به ضرر کیفیت حکمرانی ایران است.
ترمز دیپلماسی را کشیدند
نیروی تخریبی در قم به شهید علی لاریجانی حمله کردند یا در همین فرایند تکوین تفاهمنامه ایران با آمریکا چه واژههای زشتی علیه آقای پزشکیان، قالیباف که سردار در چهار جنگ ایران بوده رحم نکردند و تلاش کردند در فرایند یک دیپلماسی عزتمند ترمز او را بکشند و کشیدند. ایران باید کاری کند تا در آینده نتانیاهو و ترامپ برایشان صرف نکند که به ایران حمله کنند.
اکنون مهمترین نیرویی که میتواند این نیروی سلبی و مخرب را در سیاست ایران مهار کند، آیتالله مجتبی خامنهای است.
بدنه نیروی «ایدئالگرای نا واقعگرای» از زمان احمدینژاد به بعد هم پولدار شدهاند، رفع تنش از کشور و به حرکت افتادن جامعه ایران در مسیر «پیشرفت اقتصادی» برای آنها وحشتناک است و احساس ناامنی وجودی میکنند. باید دید حاکمیت و در رأس آن مقام رهبری چگونه ایران را از این جنگ فرسایشی عزتمندانه بیرون میبرند.
میزان تابآوری
مردم دو دهه است که با تشدید تحریمهای حداکثری دارند تابآوری میکنند. بیش از یک دهه هست رشد اقتصادی نداریم و تورم دورقمی است. تورم سهرقمی شده و مردمدارند از گرانی رنج میکشند، 40درصد جامعه زیرخط فقر رفته است.
خروج عزتمندانه از جنگ
عقل کشورداری میگوید هر چه سریعتر جلوی مسیر فشار به جامعه را باید گرفت. مهمترین وظیفه خطیر حاکمیت این است که عزتمندانه ایران از این جنگ فرسایشی خارج شود. آینده را همچنان حکومت و جامعه ایران باید بسازند. دو دشمنی (نتانیاهو و ترامپ) که به ایران حمله کردند، در آینده به آشوب شهری امید بستند.
راهکار عبور از بحران
1- نیروهای دفاعی محکم از کشور دفاع کنند.
۲. دیپلماسی همهجانبه (با همسایهها و چین و روسیه) فعالتر شود. نباید دستگاه دیپلماسی از شعارهای صاحبان بوق بترسد.
۳. مشکل سوخت را دولت تدریجی و با یک نگاه بلندمدت حل کند (اجازه مانور به شوک درمانها ندهد).
۴. محاصره دریایی (خصوصاً برای کالاهای اساسی ) حل شود، از تأمین ذخایر ارزی غفلت نشود.
۵. از احساس یاس برای امکان بهبود آینده کشور در نزد نخبگان و از گسترش حس استیصال جلوگیری شود. (صداوسیما بیشتر به ایدئالگراهای نا واقعگرا روحیه میدهد).
۶. حاکمیت، دولت و نیروهای جامعه مدنی در شرایطی که مردم زیر فشار معیشتاند، بهانه آشوب جمعی ندهند، مثل گیر دادن به حجاب و بستن کافهها.
برگرفته از خبر آنلاین