ستاره صبح آنلاین: درگذشت عنایتالله بخشی در ۸۰ سالگی، پایانی بر حیات هنرمندی است که بیش از نیم قرن در سینما، تلویزیون و تئاتر ایران حضوری فعال و اثرگذار داشت. او پس از یک دوره بیماری و بستری بودن در بیمارستان، چشم از جهان فروبست و جامعه هنری را در اندوهی عمیق فرو برد. بخشی از آن دسته بازیگرانی بود که نهتنها در آثار متعدد ظاهر شد، بلکه با صدای پرطنین، چهره جدی و بازیهای دقیق خود، به بخشی از حافظه تصویری چند نسل از ایرانیان تبدیل شد.
عنایتالله بخشی متولد سال ۱۳۲۴ بود و فعالیت هنری خود را از تئاتر آغاز کرد؛ بستری که به گفته بسیاری از همنسلانش، مهمترین مدرسه بازیگری برای نسل او محسوب میشد. آموزش در فضای تئاتر، به او انضباط، تسلط بر بیان و قدرت تحلیل نقش بخشید؛ ویژگیهایی که بعدها در قاب دوربین نیز کاملاً مشهود بود. ورود او به سینما با فیلم آقای هالو به کارگردانی داریوش مهرجویی رقم خورد؛ اثری که نقطه آغاز همکاری او با جریانهای مهم سینمای ایران شد. در دهههای بعد، بخشی با کارگردانان شاخصی همکاری کرد و در آثار متنوعی به ایفای نقش پرداخت. حضور در فیلمهایی چون سگکشی، روز واقعه، مسافران، سناتور و سردار جنگل نشان میدهد که او بازیگری انعطافپذیر بود که میتوانست در ژانرهای تاریخی، اجتماعی و سیاسی نقشآفرینی کند. او اغلب در نقش شخصیتهایی ظاهر میشد که اقتدار، پیچیدگی درونی یا وجهی خاکستری داشتند؛ کاراکترهایی که نیازمند حضوری محکم و بیانی نافذ بودند. با این حال، برای بسیاری از مخاطبان، چهره او بیش از هر چیز با تلویزیون گره خورده است. در دهه ۶۰ با ایفای نقش در سریال تاریخی سربداران توانست توانایی خود را در بازآفرینی شخصیتهای تاریخی نشان دهد. اندکی بعد در بوعلی سینا نیز با همان وقار و تسلط ظاهر شد و در کنار دیگر بازیگران آن دوره، به روایت بخشی از تاریخ و فرهنگ ایران کمک کرد. اوج ماندگاری تلویزیونی او را میتوان در سریال امام علی (ع) دید؛ جایی که در نقش عبدالله بن وهب راسبی ظاهر شد. او در این مجموعه تاریخی ـ مذهبی، شخصیتی ایدئولوژیک و چالشبرانگیز را با نگاهی نافذ و بیانی سنجیده به تصویر کشید. بازی او در این سریال، نمونهای از تواناییاش در خلق شخصیتهایی چندلایه بود که نه کاملاً سیاهاند و نه کاملاً سفید، بلکه در مرز باور، تردید و تعصب حرکت میکنند.
به گزارش ایسنا، حضور او در مجموعه پهلوانان نمیمیرند نیز از دیگر نقاط برجسته کارنامهاش بود؛ سریالی که با محوریت اخلاق و جوانمردی در ذهن مخاطبان دهه ۷۰ ماندگار شد. در ولایت عشق نیز با ایفای نقش عیسی جلودی، بار دیگر توانایی خود را در ایفای شخصیتهای رسمی و تاریخی به نمایش گذاشت. سالها بعد، با حضور در آثاری چون تبریز در مه نشان داد که همچنان بازیگری فعال و متعهد است.
از ویژگیهای بارز بازیگری عنایتالله بخشی میتوان به صدای قدرتمند، بیان شمرده و تسلط کامل بر دیالوگ اشاره کرد. او از آن دسته بازیگرانی بود که حتی سکوتش معنا داشت. نگاه نافذ و چهره جدیاش به کاراکترها وزنی خاص میبخشید و باعث میشد نقشهای مکمل نیز حضوری همسنگ نقشهای اصلی پیدا کنند. همین ویژگی سبب شد سال گذشته دیپلم افتخار بازیگر نقش مکمل مرد را در جشنواره فیلم فجر دریافت کند؛ افتخاری که نشان میداد جامعه سینمایی همچنان قدر توانایی او را میداند. عنایتالله بخشی نماینده نسلی از هنرمندان بود که بازیگری را با تعهد حرفهای، مطالعه و تمرین مستمر همراه میکردند. آنان تلویزیون و سینما را نه صرفاً رسانه سرگرمی، بلکه بستری برای بازنمایی تاریخ، هویت و دغدغههای اجتماعی میدانستند. آثار او بارها از تلویزیون بازپخش شده و هر بار برای مخاطبان تازه، معنایی جدید یافته است.
درگذشت او تنها خاموش شدن یک صدا نیست؛ بلکه پایان حضور فیزیکی هنرمندی است که تصویرش در قاب آثار ماندگار باقی خواهد ماند. نام عنایتالله بخشی در کنار نقشهایی که با صلابت و دقت آفرید، در تاریخ هنر معاصر ایران ثبت شده است؛ هنرمندی که با وقار زیست، با قدرت بازی کرد و خاطرهای ماندگار برای فرهنگ تصویری این سرزمین به جا گذاشت.