گروه بین الملل: مارکو روبیو و استیون میلر بیش از یک دهه پیش در دو سوی منازعهای در حزب جمهوریخواه درباره مهاجرت ایستاده بودند. روبیو، سناتور جوان فلوریدا، از طرحی دوحزبی برای اصلاح قوانین مهاجرتی حمایت میکرد و میلر، مشاور وقت جف سشنز، از مخالفان سرسخت آن بود. امروز اما این دو از نزدیکترین متحدان دونالد ترامپ به شمار میروند.
نقطه عطف تازه این رابطه، اعلام انتصاب میلر به ریاست کارکنان کاخ سفید بود. خبر زمانی منتشر شد که روبیو در دفتر میلر حضور داشت. میلر با شوخی به وزیر خارجه گفت از این پس رئیس او خواهد بود و آن دو دست دادند.
جدال بر سر مهاجرت
روبیو در سال ۲۰۱۱ وارد سنا شد و دو سال بعد به گروهی موسوم به «گروه هشت» پیوست که برای اصلاح قوانین مهاجرتی تلاش میکرد. طرح ۸۴۴ صفحهای این گروه با مخالفت محافظهکاران روبهرو شد. میلر که آن زمان ۲۷ سال داشت، برای تضعیف طرح و موقعیت سیاسی روبیو فعالیت میکرد. ایمیلهای منتشرشده در سال ۲۰۱۹ نشان میداد میلر خواستار انتشار مطالب انتقادی علیه روبیو بوده و او را سیاستمداری میدانسته که باید جاهطلبیهایش متوقف شود.
میلر پس از کنارهگیری روبیو از رقابتهای مقدماتی انتخابات ریاستجمهوری ۲۰۱۶ نیز مدعی شد در شکست او نقش داشته است. با این حال، روبیو پس از بازگشت به سنا، خود را با جریان «اول آمریکا» هماهنگ کرد و اعتماد ترامپ را به دست آورد.
اشتراک در سیاستهای سختگیرانه
روبیو و میلر بهتدریج در موضوع مهاجرت به دیدگاه مشترکی رسیدند.
میلر از معماران اصلی سیاستهای سختگیرانه مهاجرتی ترامپ بود و روبیو پس از ورود به وزارت خارجه در ژانویه ۲۰۲۵، ظرفیت این وزارتخانه را برای اجرای آن سیاستها به کار گرفت.
لغو روادید، توافقهای اخراج مهاجران و پیشنهاد محدودیتهای تازه، جایگاه روبیو را در حلقه نزدیکان رئیسجمهور تقویت کرد.
روبیو در سفر به السالوادور درباره انتقال مهاجران اخراجشده به زندانی با تدابیر امنیتی شدید مذاکره کرد؛ توافقی که میلر از آن حمایت میکرد. این دو همچنین برای لغو روادید دانشجویان خارجی شرکتکننده در اعتراضهای حامی فلسطین همکاری کردند. روبیو در مارس ۲۰۲۵ اعلام کرد روادید چنین افرادی را لغو خواهد کرد.
از مهاجرت تا آمریکای لاتین
همکاری این دو به سیاست خارجی و استفاده از قدرت نظامی آمریکا نیز کشیده شد. حمله به قایقهای مظنون به قاچاق مواد مخدر در دریای کارائیب، هم با دستور کار میلر علیه کارتلها همسو بود و هم با هدف روبیو برای افزایش فشار بر دولت ونزوئلا ارتباط داشت. برخی مقامهای وزارت خارجه درباره قانونی بودن حملات و محدود بودن امکان مخالفت در روند تصمیمگیری ابراز نگرانی کردهاند.
روبیو و میلر ترامپ را متقاعد کردند که نیکلاس مادورو را نه فقط رهبری اقتدارگرا، بلکه فردی مرتبط با قاچاق مواد مخدر و تهدیدی مستقیم برای آمریکا معرفی کند. این استدلال زمینه عملیات دستگیری مادورو را فراهم کرد. ترامپ در شب سال نو با اجرای عملیات موافقت کرد و سه روز بعد، روبیو و میلر در کنار او عملیات نیروهای آمریکایی در کاراکاس را دنبال کردند.
ائتلافی با آینده نامعلوم
این نزدیکی بدون هزینه سیاسی نیست. برخی حامیان قدیمی روبیو از سیاستهای مهاجرتی دولت ناراضیاند و میگویند محدودیتها یافتن نیروی کار را برای کسبوکارها دشوار کرده است. منتقدان جمهوریخواه نیز میلر را به دلیل سختگیریهای مهاجرتی مسئول بخشی از ناکامیهای انتخاباتی حزب میدانند. از این رو، رابطه نزدیک با او ممکن است برای روبیو به نقطهضعف تبدیل شود. با این همه، انتصاب میلر به ریاست کارکنان کاخ سفید جایگاه او را در ساختار قدرت رسمیتر میکند و همکاریاش با روبیو را مهمتر میسازد. روبیو تجربه دیپلماتیک و توان دفاع از سیاستها را دارد و میلر بر سازوکار اجرایی کاخ سفید نفوذ گستردهای اعمال میکند. ترکیب این دو، امکان پیشبرد دستور کاری تهاجمیتر را فراهم میآورد؛ هرچند اختلاف منافع و پیامدهای سیاستهایشان میتواند این ائتلاف را با آزمونهای تازه روبهرو کند.
برگرفته از خبرآنلاین