فرزاد فریدونی: در دنیایی که سرعت زندگی بیشتر می‌شود، خواب اغلب نخستین بخشی است که افراد برای انجام کارهای بیشتر از آن صرف‌نظر می‌کنند. برخی کم‌خوابی را نشانه تلاش و بهره‌وری می‌دانند، اما خواب کافی یکی از پایه‌های سلامت جسمی، تعادل روانی و عملکرد روزانه است. نگاه جدید به تندرستی، خواب را نه زمان ازدست‌رفته، بلکه بخشی فعال از مراقبت از بدن می‌داند. هنگام خواب، بدن همچنان فعال است. فرایندهای مرتبط با تنظیم عملکردهای زیستی، بازیابی انرژی و تثبیت حافظه در این زمان انجام می‌شوند. خواب ناکافی می‌تواند بر تمرکز، خلق‌وخو، توانایی تصمیم‌گیری و احساس انرژی در طول روز اثر بگذارد. اثر کم‌خوابی فقط به صبح روز بعد محدود نمی‌شود و تداوم آن ممکن است کیفیت زندگی را کاهش دهد. خواب را نباید تنها با تعداد ساعت‌ها ارزیابی کرد. مدت خواب اهمیت دارد، اما نظم زمانی، کیفیت محیط و پیوستگی استراحت نیز مؤثرند. فردی که هر شب در ساعت متفاوتی به رختخواب می‌رود، ممکن است با وجود اختصاص زمان کافی همچنان احساس خستگی کند. تنظیم برنامه‌ای نسبتاً ثابت برای خواب و بیداری به هماهنگی بهتر بدن کمک می‌کند. نیاز خواب در افراد مختلف و در دوره‌های گوناگون زندگی یکسان نیست. سن، وضعیت جسمی، فعالیت روزانه و شرایط فردی بر آن اثر می‌گذارند. بنابراین بهتر است توصیه‌های عمومی نقطه شروع باشند، نه نسخه‌ای یکسان برای همه. بدن انسان سازوکاری طبیعی برای تنظیم چرخه خواب و بیداری دارد که با عنوان ریتم شبانه‌روزی شناخته می‌شود. این چرخه تحت تأثیر عواملی مانند نور، فعالیت بدنی، زمان غذا خوردن و عادت‌های روزانه قرار دارد. هماهنگی این عوامل می‌تواند به بدن کمک کند زمان فعالیت و استراحت را بهتر تشخیص دهد. نور طبیعی صبحگاهی یکی از نشانه‌های مهم برای تنظیم این چرخه است. قرار گرفتن در معرض نور روز پس از بیدار شدن، به بدن پیام آغاز روز می‌دهد. در مقابل، نور شدید محیط و استفاده طولانی از صفحه‌نمایش‌ها در ساعات پایانی شب ممکن است روند آماده شدن بدن برای خواب را مختل کند.