پیامد سیاسی: تحریم دیپلماتیک و تلاش برای انزوای بیشتر ایران تحت فشارامریکا و ایرانیان مقیم اروپا
می گویند تحریم دیپلماتیک در کنفرانس مونیخ می تواند رخ دهد، شرایط برای گفتگوی معنادار فراهم نیست به همین دلیل ایران را در ردیف کشورهایی قرار دادند که گفتگو با آنان فایده ای ندارد. پیش از این آلمان، تلاش می کرد میانجیگری در برجام انجام دهد که نشاندهنده تغییر فضای سیاسی اروپا نسبت به جمهوری اسلامی پس از قراردادن سپاه در فهرست گروه های تروریستی و صدور قطعنامه درباره نقض حقوق بشر است.
نکته مهمتر،در اختیار گذاشتن تریبون به مخالفان جمهوری اسلامی نشان از افزایش تنش بین اروپا با ایران دارد. این اتفاق می تواند مواضع اروپا را به امریکا و اسراییل علیه ایران نزدیک کند. کار آلمان معنایش به رسمیت شناختن جریان مخالف جمهوری اسلامی است که هزینه سیاسی آن برای دستگاه دیپلماسی کشور زیاد است. این اقدام پنجره گفتگو میان آلمان و ایران را بست .
عدم سرمایهگذاری و تجارت در عرصه بینالمللی، غیرقابل انکار است. کنفرانس مونیخ محلی برای امضای قراردادها، حاشیهسازی برای هیئتهای تجاری و جذب سرمایهگذار است. حذف ایران از این رویداد، به معنای حذف از اتاقهای پشت پرده مذاکرات اقتصادی اروپاست. تجار و سرمایهگذاران آلمانی و اروپایی نگاه محتاطانه به بازار ایران دارند، عدم حضور عراقچی هشدار اقتصادی و سیاسی ارزیابی می شود.
این اتفاق بهانه به دولتهای اروپایی میدهد تا سیاست «انتظار و تعلل» را در قبال همکاری اقتصادی با ایران ادامه دهند و ایران را از گردونه اقتصاد خارج کنند.
نتیجهگیری راهبردی
لغو دعوت ایران از کنفرانس مونیخ را نمیتوان یک تصمیم ساده تلقی کرد. این رویداد نشاندهنده اجماع برای افزایش هزینهها به ایران است. کنفرانس مونیخ اثبات کرد که اروپا نه تنها شریک راهبردی قابل اعتمادی برای ایران نیست، که تحت فشار افکار عمومی داخلی و گروههای فشار، و امریکا و اسرائیل در مسیر مخالفت با ایران گام بر می دارد.