گروه اجتماعی: پیامد تعطیلی مکرر مراکز آموزشی، مدارس، دانشگاه و ... به دلیل آلودگی هوا، نا ترازی انرژی و بیماریهای فصلی، قطع اینترنت و ...، افت کیفیت آموزش، کاهش مهارت خواندن و نوشتن، تضعیف اجتماعی شدن دانشآموزان و افزایش ترک تحصیل است. آموزش مجازی و تعطیلی پیدرپی، آینده تحصیلی و اجتماعی کودکان و نوجوانان را تهدید میکند.
افت معدل
مقایسه میانگین معدل پایه دوازدهم طی سه سال گذشته نشان میدهد که در سال ۱۴۰۳، میانگین معدل رشته تجربی ۱۲، ریاضی 11.8 و انسانی ۹/۱۳ بوده است؛ رقمی که در برخی رشتهها حتی به زیر ۱۰ سقوط کرده است. در دوره کرونا آموزش از راه دور اجتنابناپذیر بود، اما پس از آن، تعطیلی مدارس به دلایلی مانند آلودگی هوا، نا ترازی انرژی و آنفلوانزا ادامه پیدا کرد.
آموزش در خانه آسیبزا است
در آلمان مهارت عمومی خواندن یکسوم کاهش پیداکرده و در آمریکا نیز این مهارت با افت ۳۲ درصدی مواجه شده است. آموزش صرفاً انتقال محتوا نیست و بُعد پرورشی و اجتماعی دانشآموزان در آموزش مجازی مغفول مانده است.
یک ماه آموزش ازدسترفته
در چهار ماه آموزشی که هرماه حدود ۲۲ روز است، عملاً دانشآموزان یک ماه کامل را بهطور مؤثر از آموزش محروم میشوند. محدودیت اینترنت و اختلالهای مداوم باعث شده دانشآموزان عملاً به آموزش دسترسی نداشته باشند.
سیاستگذاری غلط
وضعیت فعلی نتیجه سالها بیتوجهی به محیطزیست و سیاستهای نادرست است. وقتی گردوغبار، آلودگی هوا و خودروهای بیکیفیت را ساده گرفتیم، باید میدانستیم که این مشکلات روزی آموزش را فلج میکند. در کلاسهای مجازی، دانشآموز اغلب در اتاق خود مشغول کارهای دیگری است و آموزش رسمی جدی گرفته نمیشود؛ حتی برخی خانوادهها از این وضعیت رضایت دارند.
تعطیلی دانشگاه ها
بیشترین تعطیلی دانشگاهها مربوط به انقلاب فرهنگی بود که ۳۰ ماه طول کشید و باعث مهاجرت حدود ۹ هزار استاد شد. مسئله فراتر از یادگیری خواندن و نوشتن است؛ مدرسه نهاد اصلی اجتماعی شدن کودکان است، چیزی که در خانواده اتفاق نمیافتد. آموزش مجازی برای کودکان شبیه بازی شده و نتیجه آن کودکانی منزوی و فاقد مهارت ارتباطی است.
فقر آموزشی
آمار مرکز آمار ایران نشان میدهد بخش قابلتوجهی از ترک تحصیل کنندگان، نوجوانان ۱۵ تا ۱۷ سالهاند؛ سنی که بسیاری از آنها برای کمک به اقتصاد خانواده، کار را به تحصیل ترجیح میدهند. برخی خانوادههای متمول آموزش در خانه را ترجیح میدهند و معلم خصوصی میگیرند، اما در سالهای ۹۸ و ۹۹ حدود ۱۵ درصد دانشآموزان نه اینترنت داشتند و نه گوشی؛ رقمی که نشاندهنده عمق فقر آموزشی است.
برگرفته از خبر آنلاین