رامین و جلالی که فصل را بهعنوان مدافعان اصلی آغاز کردند، حالا در نیمفصل و در سال منتهی به جام جهانی، با حذف از لیست و بنبست در تفکرات ساپینتو، در یکی از تلخترین مقاطع حرفهای خود قرار گرفتهاند. رامین رضاییان و ابوالفضل جلالی؛ دو نامی که فصل با آنها آغاز شد، اما نیمفصل با حذفشان به پایان رسید. استقلال لیگ را در شرایطی استارت زد که هر دو مدافع ملیپوش، یکی در سمت راست و دیگری در سمت چپ، جزو نفرات ثابت ترکیب بودند. رامین با سابقه، کاریزماتیک و پر سر و صدا؛ جلالی جوانتر، پرانرژی و تشنه تثبیت جایگاه. هر دو با یک دغدغه مشترک پا به فصل گذاشتند: حفظ جایگاه، دیدهشدن و زنده نگه داشتن رویای تیم ملی در سال منتهی به جام جهانی. اما فوتبال، همیشه به همان اندازه که فرصت میدهد، بیرحمانه هم پس میگیرد. در حالی که رامین و جلالی تصور میکردند رقابت درونتیمی آنها را تیزتر و آمادهتر میکند، ورق به شکلی دیگر برگشت. صالح حردانی در سمت راست و حسین گودرزی در سمت چپ، آرام، بیحاشیه و پیوسته، در تفکرات ریکاردو ساپینتو جا باز کردند. اعتماد کادر فنی، دقایق بازی، تداوم حضور در ترکیب؛ همهچیز به سود این دو رقیب پیش رفت. نتیجه روشن بود: جایگاههایی که روزی بدیهی به نظر میرسید، حالا از دست رفته بود. رامین و جلالی، هر دو، از مهرههای اصلی به گزینههای حاشیهای تبدیل شدند. پس از شکست برابر گلگهر، ساپینتو در نشست خبری گفت رامین رضاییان درخواست جدایی داده است؛ جملهای که خیلی زود جنجال ساخت. رامین اما روایت دیگری ارائه داد: او مدعی شد این سرمربی استقلال بوده که به مدیر برنامههایش اعلام کرده نیازی به او ندارد. دو روایت متضاد، یک واقعیت مشترک داشتند؛ رابطهای که به بنبست رسیده بود. همزمان، هر دو بازیکن نام استقلال را از بیوی اینستاگرامشان حذف کردند؛ حرکتی که در فوتبال امروز، معنایی جز اعتراض ندارد. ماجرا وقتی تلختر میشود که بدانیم هر دو بازیکن در جام جهانی ۲۰۲۲، مدافعان راست و چپ تیم ملی بودند. آن روزها، مسیرشان رو به جلو بود؛ امروز اما هر دو نگران دیدهنشدن هستند. سال منتهی به جام جهانی ۲۰۲۶، سال بازیکردن است، نه نیمکتنشینی. شنیده میشود ابوالفضل جلالی هم به دنبال جدایی است؛ همان دغدغهای که رامین دارد: بازی، دیدهشدن و زنده ماندن در رقابت ملی.