ستاره صبح آنلاین به نقل از گاردین: یین شیوجن شهرهایی از لباسهای اهدایی میسازد، در حالی که چیهارو شیوتا اشیاء یافتهشده را به شبکههای عظیم نخ تبدیل میکند. حالا این دو هنرمند در دو نمایشگاه موازی، نصبهای بزرگ و متحرک خود را به نمایش گذاشتهاند.
این لباسها "دست دوم" نیستند، میگوید یین شیوجن، هنرمند متولد پکن که به خاطر خلق نصبهای عظیم از لباسها و یادگاریهای یافتشده معروف است. "من ترجیح میدهم آنها را 'استفاده شده' یا 'پوشیدهشده' بنامم"، او توضیح میدهد. "لباسهایی که 'پوشیده شدهاند' اطلاعات زیادی به همراه دارند... مثل یک پوست دوم که با معنای اجتماعی حک شده است." در برخی از آثار یین، لباسها متعلق به خود او هستند و داستان شخصی او را روایت میکنند. در دیگر آثار، لباسها جمعآوری شده و روی قابهای فولادی بلند کشیده میشوند که به هواپیماها، قطارها یا فرمهای ارگانیک شباهت دارند.
یین مجموعهای از این آثار را در نمایشگاه «از قلب به قلب» که در طبقه پایین گالری هیورد لندن برگزار میشود، به نمایش میگذارد. "لباسهای پوشیدهشده در آثار من بهعنوان راوی عمل میکنند... تجربه زندگی در بافت آنها گنجانده شده است"، او میگوید.
این احساس توسط هنرمند ژاپنی چیهارو شیوتا نیز به اشتراک گذاشته میشود، که نمایشگاه «رشتههای زندگی» او بهطور همزمان در طبقه دوم گالری هیورد برگزار میشود. شیوتا با استفاده از نخ بهعنوان ماده اصلی خود، اشیایی مانند چمدانها، کلیدها و نامهها را به نصبهای وبمانند عظیمی تبدیل میکند. "من میخواهم این حس را ایجاد کنم که تجربه و وجود مشترک است"، او میگوید. "حافظه در هر شخص وجود دارد، اما همچنین به اشیاء در زندگی روزمرهمان مرتبط است."
یادبود و مواد
حافظه و مواد، پاراللهای مشهود در آثار این دو هنرمند هستند، اما هر یک از موقعیتهای متفاوتی به آن میپردازند. "ما از مواد و اشیاء مشابهی استفاده میکنیم، مانند چمدانها و علاقه به جنبههای مختلف وجود انسان در جامعه، اما نمایشگاههای ما تمرکزهای متفاوتی دارند"، شیوتا میگوید.
هر دو هنرمند با پارچهها کار میکنند، اما استفاده شیوتا از نخ بیشتر انتزاعی است. او در دهه ۲۰۰۰ شروع به کار با این ماده کرد، اما پیش از آن نقاش بود و سپس بهعنوان هنرمند اجرایی زیر نظر مارینا آبراموویچ در برلین آموزش دید. "با نقاشی، شما در دو بعد کار میکنید، اما با استفاده از نخ، من میتوانم در تمام فضا طراحی کنم"، او میگوید. "با ادامه کار با این ماده، عمل آن حس بسیار نزدیکی به روابط انسانی پیدا کرد ... گاهی اوقات نخ به نظر میآید که مردم را به هم متصل میکند؛ در دیگر مواقع، زمانی که کارم پیچیده میشود، لحظاتی را منعکس میکند که احساسات خودم گم یا آشفته هستند."
پیوند جمعی
این ماده، رشتهای است که بهطور معنوی و فیزیکی، حافظهها و تجربیات جمعی را به هم پیوند میدهد. شیوتا اشیایی را که از بازارهای دست دوم و جعبههای اهدایی جمعآوری میکند، و تمام آثارش بهصورت دستی و در محل با استفاده از هزاران کلاف نخ ساخته میشود. با این حال، نتیجه همیشه دعوتکننده نیست. در نمایشگاه «خواب»، یک نصب با عنصری از اجرا وجود دارد که در آن زنان در تختهای بیمارستانی محصور در نخ سیاه قرار میگیرند. این اجرا که ماهانه در طول نمایشگاه هیورد برگزار میشود، نشاندهنده علاقه شیوتا به مرگ و شکنندگی زندگی است.
این موضوعات از مبارزات شخصی شیوتا با سرطان تخمدان بر میآید - ابتدا در سال ۲۰۰۵ و دوباره در ۲۰۱۷. اولین تشخیص "شوک بزرگی" بود، او میگوید، درست زمانی که هنرمند قصد داشت با همسرش پس از سه سال ازدواج صاحب فرزند شود. "ترس از اینکه نتوانم بچهدار شوم بسیار دردناک بود"، او میگوید. پس از شیمی درمانی شدید و جراحی، شیوتا بهبودی یافت و توانست صاحب فرزند شود. اما پس از یک دوره بهبودی ۱۲ ساله، پزشکان تومور بدخیمی یافتند. "دفعه دوم متفاوت بود"، او میگوید. "در آن زمان، سوال این نبود که چه باید کرد - بلکه این یک احتمال واقعی بود که ممکن است بمیرم." شیوتا دقیقا در حال کار بر روی نمایشگاه انفرادی مهم خود، «لرزش روح»، در موزه هنر موری توکیو بود. "این واقعا سخت بود ... عمیقا به این فکر کردم که روح چه میشود و کجا میرود اگر من ناپدید شوم." نمایشگاه ۲۰۱۹ دومین نمایشگاه پر بازدید در تاریخ این موسسه شد. "واقعا ممکن بود بمیرم"، شیوتا میگوید، که اکنون سرطانش در دوران بهبودی است. "تنها این که توانستم آن نمایشگاه را داشته باشم، خود بسیار خاص بود."