انتخاب تاریخ:   /  /   
آخرین خبرها پربیننده‌ترین خبرها
تأثیر عادی‌سازی روابط اسرائیل و اعراب بر ژئوپلتیک منطقه
تأثیر انتخاب بایدن بر قیمت دلار،طلا و دیگر کالاها
شرط 45سال سن برای نامزدهای ریاست جمهوری؛ گاف مجلس!
تغییر قدرت در آمریکا و تأثیر آن بر جهان و ایران
آیا جنگ خیابانی در راه است؟
راز بقای صداوسیما چیست؟
غیبت عادل فردوسی‌پور و مسئله انحصار
چرا بایدن به قدرت رسید؟
از هزاردستان تا هزار پایان؛ فقر محتوا در تلویزیون
مقبره شهدای مشروطه را بازسازی کنید
قدرت برتر آمریکا در کجاست؟
دستاوردهای اقتصادی برجام برای مردم
تأثیر انتخابات آمریکا بر دیپلماسی بین‌المللی
تفاوت منافع يك رژيم با منافع يك كشور
تغییر روابط خارجی آمریکا با روی کارآمدن بایدن
فیرحی، استادی از نسل عالمان عمیق
راز مانایی دکتر شریعتی چیست؟
راهکارهای کاهش تحریم‌های آمریکا علیه ایران
مدیریت ناکارآمد در ساختار وزارت بهداشت وجود دارد
سه رویکرد متفاوت داخلی درباره بازگشت آمریکا به برجام
مانع‌تراشی‌های داخلی و منطقه‌ای در مسیر احیای برجام
سمت‌وسوی سیاست‌های آمریکا در چهار سال آینده چگونه خواهد بود؟
پیام انتخاب تیم سیاست خارجی بایدن برای جهان و ایران
اماواگرهای انتخابات آمریکا
پیامدهای ترور دانشمند هسته‌ای ایران و تأثیر آن بر آینده سیاسی منطقه
آیا کسانی که به منافع کشور و مردم می‌اندیشند، جاهل و خائن‌اند؟
پرداخت یارانه یا رفع تحریم‌ها؟
آدرس غلط به‌جای نظارت درست
فیرحی، نظریه‌پردازی نواندیش در علوم سیاسی
تأثیر بازگشت آمریکا به برجام و ساخت واکسن کرونا بر بازارهای جهان و ایران
چرا «سروش صحت» پدیده‌ای در تلویزیون است؟
دلایل بهبود نسبی وضعیت بازارها
پیامد تعطیلی مشاغل در شرایط سخت کرونا
فرصت‌ها و تهدیدهای دوران کرونا برای محیط‌زیست
خداحافظ دیه‌گو!
بیشتر
کد خبر: 82811 | تاریخ : ۱۳۹۹/۷/۲۲ - 00:47

ستاره صبح-

رسانه مصادیق متفاوتی پیدا کرده و روند تحولات وب در سال ۲۰۲۰ به ما می‌آموزد که چندی است «کاربران» و اینک به تعبیر مانوئل کاستلز «خود - ارتباط‌گران» به یک رسانه تبدیل شده‌اند. با چه معیاری؟ این‌که هم خود «تولید محتوا» می‌کنند و هم «ارسال‌کننده» هستند. در این میان اما، مصداق متفاوتی از رسانه نیز در برابر ما خودنمایی می‌کند: «شخصیت‌ها و چهره‌های اثرگذار که از جغرافیای عرصه خویش پا فراتر نهاده‌اند و به‌تنهایی به یک رسانه تبدیل شده‌اند؛ بدون آن‌که وابسته باشند به متغیر و عامل تکنولوژی ارتباطی». از این زاویه، استاد محمدرضا شجریان چندی است که در نقش یک رسانه ظاهر شده است. در این زمینه می‌توان از منظر «مطالعات رسانه و ژورنالیسم»، نکاتی را به شرح فهرست زیر تقدیم کرد:

شاخص بودن
بی‌تردید، استاد نه‌تنها در موسیقی سنتی- با تمامی زوایای پیچیده‌اش-که در عرصه‌های فرهنگ، ادبیات و جامعه، به یک «چهره شاخص» تبدیل شد. مگر «رسانه بودن» چیزی جز «دیده شدن» است؟ رسانه تا شاخص نشود، دیده نمی‌شود و نیک اثرش بسیار گذرا خواهد بود. او توانست به یک عنصر «فراعرصه‌ای» و «فرامتنی» تبدیل شود و همین شاخص بودن از او یک رسانه تمام‌عیار ساخت.

عینی بودن
پایه‌ی روزنامه‌نگاری و رسانه «عینی‌گرایی» است. با وجود ظهور ژانرهای متفاوت تا امروز- ژانر روزنامه‌نگاری تحلیلی- این پایه‌ی مهم از میان نرفته است. نگاه عینی استاد به مسائل، رویدادها و دغدغه‌های مردم سرزمینش، از او چهره‌ای ساخت که هر «کنش و واکنشی» از این نماد موسیقی و فرهنگ، موجی می‌ساخت که می‌توان با استدلال رسانه بودن، منطبق ساخت.

همگانی و ملی بودن
کم سراغ نداریم افرادی که به تعبیر هارولد لاسول، در «رمزگذاری‌های پیام» برای مخاطبان‌شان ناکام مانده‌اند. شما زمانی می‌توانید مخاطب را به سوی خویش ترغیب سازید که رمزگذاری شما همان‌گونه «رمزگشایی» شود که منظور نظر شما بوده است. این موفقیت استاد بود که نگاهی مردمی داشت و از موسیقی، «آوازی دیگر» ساخت و «صدای مردم» شد. این کار کمی نیست و همین، رسانه بودن او را بار دیگر به اثبات می‌رساند.
پشتوانه‌ی ادبیات
ادبیات، شعر و به‌ویژه غزل‌های ما- از مولانا، حافظ تا خیام و حتی اشعار نو- با استاد، آوازی متفاوت گرفت و به‌مراتب درخشان‌تر هم دیده شد و هم شنیده شد. پشتوانه‌ی محکم موسیقی او، ادبیات کم‌نظیر، خوش‌آهنگ و شیرین پارسی بود. او توانست ادبیات را چونان متن در تار و پود موسیقی کم‌نظیرش بگنجاند و ببافد و محصولی ارایه کند که پیام و متن متفاوتی از آن جلوه‌گر شود. رسانه نیز جز «متن و ادبیات» چیز دیگری نیست.

مظهر وحدت
از «ربنا»ی استاد تا آلبوم «بیداد»، «مرغ سحر» به همه ما آموخت که او می‌خواست همه «نگاه‌های مذهبی»، «ملی و عرفی» را به هم نزدیک سازد و میان‌شان پیوندی محکم برقرار کند. این ویژگی منحصربه‌فرد او بود. شاید به همین دلیل نیز می‌خواست با انتقادهای گاه و بیگاهش همواره صدای مردم باشد و در مسیر این وحدت، یگانه و پرچم‌دار. راستی، اگر نگاهی از روی سعه‌ی صدر و قدری فراخ داشته باشیم، استاد شجریان - جدای از سنجه‌های پیش‌گفته و به‌مراتب افزون‌تر- نمی‌بایست خود به یک رسانه مستقل و مردمی تبدیل می‌شد؟ اینک، چه خوش آرمیده است این صدای نیم قرنِ اخیر و اسطوره‌ای ایران- در کنار فردوسی و اخوان ثالث- هر کدام از یک مکتب متفاوت. تاریخ تو را  کم داشت که اینک ندارد. (برگرفته از اعتماد)

modiseh سرویس مدرسه

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.