انتخاب تاریخ:   /  /   
آخرین خبرها پربیننده‌ترین خبرها
خطـر اشتباه محاسباتی
شوک به بازار
خطر بالاگرفتن تنش بین ایران و ‌آمریکا
شلیک آلاینده‌ها به جان مردم
ترک حباب قیمت‌ها
دلایل افت قیمت مسکن
تلاش جامعه ایران برای تعامل سازنده با دنیا
چرایی و پیامد حمله به کنگره آمریکا
بن‌بـست برجـام
پیدا و پنهان شخصیت سردار سلیمانی
تورم و رانت
مزیت‌های احیای برجام برای مردم
واکنش‌ها به احتمال کاندیداتوری سیدحسن‌خمینی
چشم‌انداز اقتصاد ایران در سال 1400
سلب حق رأی ایران در سازمان ملل؛ چرا؟
سرنوشت بورس چه می‌شود؟
روحانی علیه روحانی
20 سال حبس برای قائم‌مقام
معنا و مفهوم بازنگری تحریم‌ها چیست؟
واکنش‌ها به ادعای عجیب کاظم صدیقی در تلویزیون
نظر سخنگوی شورای نگهبان درباره احتمال رأی‌دادن به یک قاتل، توهین به مردم است
مرور زندگی و مواضع پدر معنوی جبهه‌پایداری
افزایش تنش در خلیج‌فارس بر سر نفت
آقای عنابستانی! عذرخواهی کافی نیست؛ به‌دلیل دروغ استعفا دهید
نقش بودجه بر زندگی مردم
به امید مردم ضربه نزنید
پیروزی در انتخابات یا معیشت مردم؟
ضرب‌و‌شتم یک سرباز توسط یک نماینده
روحانی علیه روحانی
بیشتر
کد خبر: 82788 | تاریخ : ۱۳۹۹/۷/۱۸ - 23:34
یادداشت

نامیــرا

ستاره صبح-و سرانجام اتفاق افتاد؛ خبری که هراس شنیدنش را داشتیم، شنیدیم و امان‌مان برید. استاد محمدرضا شجریان از میان‌ ما پر کشید و آن‌طور که یار دیرینش کیهان کلهر توصیف کرد «جان از تن آواز رفت». اما یکی از اتفاق‌هایی که تلخی رفتنش را برایمان کم می‌کند، هم‌نشینی ابدی او با فردوسی بزرگ است. از دیروز این نکته در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست می‌شود که تولد فردوسی ۹۴۰ میلادی و وفاتش ۱۰۲۰ بوده، و تولد شجریان ۱۹۴۰ میلادی و وفاتش ۲۰۲۰ واقع‌شده است! هر دو با هزار سال اختلاف‌زمان، هشتاد سال عمر کردند و فخر ایران شدند. و چه نکته‌ای از این گویاتر که شجریان نمی‌میرد. آن‌کس که در دل مردمش نشسته و صدای کشورش شده باشد، هرگز نمی‌میرد؛ همان‌گونه که فردوسی هرگز نمرد. حکایت آن‌هایی که شجریان را محدود کردند، درست شبیه آن‌هایی بود که فردوسی را مطرود و محدود کردند. اگرچه در آن دوران، دنیا به کام شاعران درباری بود، اگرچه سلطان غیرایرانی آن زمانه قدر فردوسی و شاهنامه‌اش را ندانست، اگرچه او را از دربار خود راند و او را در فقر و تنگ‌دستی رها کرد، اگرچه اجازه دفن پیکرش را در گورستان مسلمانان ندادند، اما سرانجام چه شد؟ فردوسی از پس هزاران سال هنوز زنده است و عزیز و بزرگ. فردوسی همه جوانی و عمر و مال‌ومنال و جان و جهان خود را برای پاس‌داری از فرهنگ و تاریخ و هویت ملی ایرانیان و زبان فارسی صرف کرد و ملت ایران هم از نام فردوسی و از جان شاهنامه نگاهبانی کرد. شاهنامه ماند و ماندگار شد. شجریان هم مثل فردوسی ماندگار است. اگر فردوسی شاعر ملی ایران است شجریان هم خواننده ملی ایران است. او هنرمندی بود که خوب زندگی کرد، صدای مردم بود، جای درست ایستاد. اسطوره بود و ماند و هرگز نخواهد مرد. که گویی این سخن فردوسی نیز بود: «نمیرم ازین پس که من زنده‌ام/ که تخم سخن را پراکنده‌ام».

 

modiseh سرویس مدرسه

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.