انتخاب تاریخ:   /  /   
آخرین خبرها پربیننده‌ترین خبرها
تأثیر عادی‌سازی روابط اسرائیل و اعراب بر ژئوپلتیک منطقه
تأثیر انتخاب بایدن بر قیمت دلار،طلا و دیگر کالاها
شرط 45سال سن برای نامزدهای ریاست جمهوری؛ گاف مجلس!
تغییر قدرت در آمریکا و تأثیر آن بر جهان و ایران
آیا جنگ خیابانی در راه است؟
راز بقای صداوسیما چیست؟
غیبت عادل فردوسی‌پور و مسئله انحصار
چرا بایدن به قدرت رسید؟
از هزاردستان تا هزار پایان؛ فقر محتوا در تلویزیون
مقبره شهدای مشروطه را بازسازی کنید
قدرت برتر آمریکا در کجاست؟
دستاوردهای اقتصادی برجام برای مردم
تأثیر انتخابات آمریکا بر دیپلماسی بین‌المللی
تفاوت منافع يك رژيم با منافع يك كشور
تغییر روابط خارجی آمریکا با روی کارآمدن بایدن
فیرحی، استادی از نسل عالمان عمیق
راز مانایی دکتر شریعتی چیست؟
راهکارهای کاهش تحریم‌های آمریکا علیه ایران
مدیریت ناکارآمد در ساختار وزارت بهداشت وجود دارد
سه رویکرد متفاوت داخلی درباره بازگشت آمریکا به برجام
مانع‌تراشی‌های داخلی و منطقه‌ای در مسیر احیای برجام
سمت‌وسوی سیاست‌های آمریکا در چهار سال آینده چگونه خواهد بود؟
پیام انتخاب تیم سیاست خارجی بایدن برای جهان و ایران
اماواگرهای انتخابات آمریکا
پیامدهای ترور دانشمند هسته‌ای ایران و تأثیر آن بر آینده سیاسی منطقه
آیا کسانی که به منافع کشور و مردم می‌اندیشند، جاهل و خائن‌اند؟
پرداخت یارانه یا رفع تحریم‌ها؟
آدرس غلط به‌جای نظارت درست
فیرحی، نظریه‌پردازی نواندیش در علوم سیاسی
تأثیر بازگشت آمریکا به برجام و ساخت واکسن کرونا بر بازارهای جهان و ایران
چرا «سروش صحت» پدیده‌ای در تلویزیون است؟
دلایل بهبود نسبی وضعیت بازارها
پیامد تعطیلی مشاغل در شرایط سخت کرونا
فرصت‌ها و تهدیدهای دوران کرونا برای محیط‌زیست
خداحافظ دیه‌گو!
بیشتر
کد خبر: 82788 | تاریخ : ۱۳۹۹/۷/۱۸ - 23:34
یادداشت

نامیــرا

ستاره صبح-و سرانجام اتفاق افتاد؛ خبری که هراس شنیدنش را داشتیم، شنیدیم و امان‌مان برید. استاد محمدرضا شجریان از میان‌ ما پر کشید و آن‌طور که یار دیرینش کیهان کلهر توصیف کرد «جان از تن آواز رفت». اما یکی از اتفاق‌هایی که تلخی رفتنش را برایمان کم می‌کند، هم‌نشینی ابدی او با فردوسی بزرگ است. از دیروز این نکته در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست می‌شود که تولد فردوسی ۹۴۰ میلادی و وفاتش ۱۰۲۰ بوده، و تولد شجریان ۱۹۴۰ میلادی و وفاتش ۲۰۲۰ واقع‌شده است! هر دو با هزار سال اختلاف‌زمان، هشتاد سال عمر کردند و فخر ایران شدند. و چه نکته‌ای از این گویاتر که شجریان نمی‌میرد. آن‌کس که در دل مردمش نشسته و صدای کشورش شده باشد، هرگز نمی‌میرد؛ همان‌گونه که فردوسی هرگز نمرد. حکایت آن‌هایی که شجریان را محدود کردند، درست شبیه آن‌هایی بود که فردوسی را مطرود و محدود کردند. اگرچه در آن دوران، دنیا به کام شاعران درباری بود، اگرچه سلطان غیرایرانی آن زمانه قدر فردوسی و شاهنامه‌اش را ندانست، اگرچه او را از دربار خود راند و او را در فقر و تنگ‌دستی رها کرد، اگرچه اجازه دفن پیکرش را در گورستان مسلمانان ندادند، اما سرانجام چه شد؟ فردوسی از پس هزاران سال هنوز زنده است و عزیز و بزرگ. فردوسی همه جوانی و عمر و مال‌ومنال و جان و جهان خود را برای پاس‌داری از فرهنگ و تاریخ و هویت ملی ایرانیان و زبان فارسی صرف کرد و ملت ایران هم از نام فردوسی و از جان شاهنامه نگاهبانی کرد. شاهنامه ماند و ماندگار شد. شجریان هم مثل فردوسی ماندگار است. اگر فردوسی شاعر ملی ایران است شجریان هم خواننده ملی ایران است. او هنرمندی بود که خوب زندگی کرد، صدای مردم بود، جای درست ایستاد. اسطوره بود و ماند و هرگز نخواهد مرد. که گویی این سخن فردوسی نیز بود: «نمیرم ازین پس که من زنده‌ام/ که تخم سخن را پراکنده‌ام».

 

modiseh سرویس مدرسه

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.