انتخاب تاریخ:   /  /   
آخرین خبرها پربیننده‌ترین خبرها
مجید مجیدی بافیلم «خورشید» در سودای شکار شیر ونیز!
راهبردهای اصلاح‌طلبان چیست؟
عملکرد مجلس یازدهم پس از 100 روز
قوانین جدید برای توسعه پایدار شهری
چرایی مخالفت شورای امنیت با بازگشت تحریم‌های لغوشده علیه ایران
ماشین کشتاری به نام کنکور
جزئیات بدهی 400میلیون پوندی بریتانیا به ایران
سفر غیرمنتظره ماکرون به عراق
اهداف راه‌اندازی کانال مالی ایران و سوئیس
کارنامه 100 روزه اصولگراترین مجلس
طرح گشایش اقتصادی؛ از حرف تا عمل
پشت صحنه برقراری روابط بحرین و امـارات با اسرائیل
یک‌تیر و دونشان آمریکا در نشست صلح افغانستان
آیت‌الله صانعی؛ مرجعِ خوش‌عاقبت
اصلاح قانـون انتخابات ریاست‌جمهوری؛ مغایر اصل 115 قانون اساسی
از این کوزه توقع شهد نباید داشت!
مزیت‌های رسیدگی به جرائم سیاسی در دادگستری به صورت علنی و با حضور هیأت منصفه
نقشه راه فعالیت در بورس در شرایط نزول شاخص‌کل
اولیا و معلم؛ دو بال مهم آموزش‌وپرورش
پیامدهای توافق «صلح ابراهیم» بر منطقه و انتخابات آمریکا
پیامد شکل‌گیری موج سوم کرونا در کشور
میراثی برتر از مدا‌ل‌های تختی
چرا مشروطه ایجاد شد؟
تلاش مشترک آی‌پک و اسرائیل برای انتخاب دوباره ترامپ
جفا به مهندس بازرگان در دولت اعتدال
دلایل نوسان در بازار ارز، سکه و سهام
رویکردهای نادرست در برابر بازار سرمایه
سهم دولت در اقتصاد کشور چقدر است؟
مغفول ماندن شخصیت‌های تأثیرگذار دفاع مقدس
روایتی غیرکلیشه‌ای از هشت سال دفاع مقدس
تعداد و درصد آرای 10 منتخب مرحله دوم مجلس
واکنش‌ها به فراخوان انتخابات 1400 آیت‌الله موسوی‌خوئینی‌ها
نغمه سر کن که جهان تشنه آواز تو بینم
سرانجام روند ریزش بورس
بیشتر
کد خبر: 82461 | تاریخ : ۱۳۹۹/۵/۱۵ - 00:13
حساسیت جامعه نسبت به مشکلات کولبران
گزارش تحلیلی

حساسیت جامعه نسبت به مشکلات کولبران

اشاره: این روزها با داغ شدن هشتگ «کولبر نکشید» در فضای مجازی، توجه‌ها به سمت کولبران و پدیده کولبری بازگشته است. کولبر به افرادی گفته می‌شود که برای کسب درآمد زندگی خود به حمل اجناسی بین دو طرف خط مرزی مبادرت می‌ورزند. کولبران بیشتر در استان‌های غرب کشور مانند آذربایجان غربی، کردستان و کرمانشاه مشغول به کار هستند و اغلب آن‌ها به خاطر بیکاری و در قبال دستمزد ناچیز اقدام به عبور غیرقانونی از مرز و حمل و ورود کالای غیرقانونی خارجی می‌کنند. اما درعین‌حال این کار جزء یکی از کارهای خطرناک‌ در ایران محسوب می‌شود و صدها نفر از کارگران کولبر جان خود را به دلایل مختلف ازجمله بی‌توجهی به فرامین مرزبانان، مین‌های باقی‌مانده از دوران جنگ، سرما و یخ‌بندان در ارتفاعات غرب کشور و... از دست می‌دهند. اما این روزها کرونا بار دردهای کولبران را سنگین‌تر کرده است و به دلیل نبود سفارش، بیشتر آن‌ها بیکار شده‌اند. در همین ارتباط سردار اشتری، رئیس پلیس کشور گفته باید با تعامل، راهکارهای قانونی و کارشناسانه‌ای درباره حل مشکلات کولبران ارائه شود. گزارش پیش رو به این موضوع می‌پردازد.

ستاره صبح-در این روزها و با داغ شدن هشتگ #کولبر_نکشید، توجه‌ها به سمت کولبران و پدیده کولبری بازگشته است. هرچند که این امواج فضای مجازی امروز هستند و فردا محو می‌شوند، اما اگر روشنفکران و جامعه شناسان و نویسندگان تلاش کنند به این رخدادها عمق بدهند و پرسش‌های دقیق‌تری را مطرح کنند، فضای افکار عمومی در موج بعدی آماده‌تر ظاهر خواهد شد و سمت‌وسوی تغییرات از فضای مجازی به فضای حقیقی نیز منتقل خواهد شد. نکته دیگری که در رابطه با این امواج باید گفت این است که جامعه مدنی ایران، در غیبت احزاب، جمعیت‌ها و گروه‌های حرفه‌ای به‌صورت جنبشی در فضای مجازی تلاش می‌کند مسائل را مطرح و یا برای آن راه‌حلی پیدا کند.  اینکه تلاش و تپیدن به فضای مجازی محدودشده، به این معنا نیست که افراد آمادگی حضور در فضای واقعی جنبش را ندارند، بلکه به این معناست که فضای سنگین امنیتی بر فعالیت‌های مدنی چنان سیطره دارد که حتی فعالان خیریه‌ای چون جمعیت امام علی(ع) هم باید بهای بسیار زیادی برای فعالیت‌های خوب خود در پهنه جامعه بپردازند.  بنابراین فعالیت در فضای مجازی در حقیقت بخشی از تلاش این فعالان برای بقا است. نکته مهم دیگری که باید مطرح کرد، تمایل عمومی جامعه ایران (و یا حداقل بازنمایی آن در فضای مجازی) برای پرهیز از خشونت عامدانه
 intentional  و از پیش برنامه‌ریزی‌شده (مثل اعدام) است. مردم ایران (یا حداقل بخش‌های زیادی از آنان) دریافته‌اند که خشونت دولتی و از پیش برنامه‌ریزی‌شده(مثل اعدام، شلاق، قطع عضو و..) چاره کار نیست و دولت ایران نیز باید چون دولت‌های دیگر به این عقل سلیم و حس عمومی جهانی تسلیم شود و راه‌حل‌های مدنی و گفتگو را برای حل مشکلات برگزیند.  به‌عنوان‌مثال زیاد بودن اعدام قاچاقچیان مواد مخدر هیچ کمکی، تأکید می‌کنم هیچ کمکی، به کاهش مصرف و توزیع مواد مخدر در ایران نکرده است و ما در تمام این سال‌ها با افزایش سوءمصرف مواد روبه‌رو بوده‌ایم و در طی سال‌های اخیر با جرم‌زدایی از اعتیاد و اعدام زدایی از قاچاق خرد مواد مخدر به حل این مشکل کمک بیشتری کرده‌ایم.  بخش اعظم جامعه شناسان با اشاره به ساختار و عوامل پایه‌ای نشان داده‌اند که برای تغییرات اجتماعی باید از خود اجتماع و با یاری گروه‌ها، جمعیت‌ها و افراد تأثیرگذار شروع شود. اما نکته‌ای که بسیاری از فعالان رسانه‌ای در شبکه‌های مجازی از آن غفلت می‌کنند و یا کمتر به آن می‌پردازند، پدیده خشونت ساختاری است. در خشونت ساختاری مقصر و قربانی به‌سختی قابل‌رؤیت هستند و عواملی که خشونت را اعمال می‌کنند چندان مطرح نیستند و نمی‌شود یا آن‌ها عکس گرفت و در فضای مجازی همخوان نمود.  مهم‌ترین عامل خشونت ساختاری (برخلاف باور بسیاری) فقر نیست بلکه نابرابری است. این نابرابری است که به افراد فرودست نشان می‌دهد که آن‌ها تا چه حد فقیرند و یا تا چه میزان از آرزوهایی که امکان برآورده شدن آن هست، دورند.  این نابرابری فقط به معنای نابرابری اقتصادی نیست، بلکه عوامل اجتماعی و فرهنگی نیز می‌توانند موجد نابرابری باشند. خود را جای یک روستانشین کردتبار ایرانی بگذارید. تا هفت‌سالگی در همه فضاهای اجتماعی به زبان کردی صحبت می‌شود و سپس ناگهان در مدرسه شما باید به زبان فارسی بخوانید و بنویسید. حال‌آنکه یک کودک تهرانی در این زمینه بسیار جلوتر است.  روستانشین بودن، عدم توسعه‌یافتگی صنعتی و حضور شیوه‌های تولید ماقبل سرمایه‌داری در مناطق دورافتاده نیز باعث می‌شود که افراد نتوانند استعدادهای خود را شکوفا کرده و یا رویاهای خود را دنبال کنند. در کنار نبود فرصت‌های شغلی مولد و حضور اقتصاد سیاه (قاچاق، دلالی، دزدی و ...) و ارزش‌های حاشیه‌ای آن (چون زندگی پر ریخت‌وپاش و عیاشی) باعث جذب جوانان به فعالیت‌های غیرمولد می‌شود و آسیب‌هایی که از آن طریق به جامعه و سپس خود آن افراد واردشده و یک دور باطل فقر، نابرابری و توسعه‌نیافتگی را می‌سازند. پس اگر توجه افکار عمومی به مسئله کولبران جلب شده، فقط نباید شلیک به آنان و یا مرگ آنان در اثر ناامنی جاده‌های کوهستانی را برجسته کرد بلکه باید به خشونت ساختاری‌ای هم توجه کرد که زندگی روزمره آن‌ها را چنان سخت و ناگوار کرده که حاضرند این خطرات را به جان بخرند و با کوله‌بارهایی کلان جاده‌های صعب را پیش بگیرند. به‌راستی ما با حاشیه‌های این سرزمین چه کرده‌ایم که بخشی مرزنشینان ما کمترین تعلق‌خاطر را به مرکز دارند وزندگی خانواده‌های خود را با خیساندن نان در خون خودشان تأمین می‌کنند. (برگرفته از امتداد، نوشته مزدک دانشور)

 

modiseh سرویس مدرسه

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.