انتخاب تاریخ:   /  /   
آخرین خبرها پربیننده‌ترین خبرها
عوامل تأثیرگذار بر سقوط قیمت ارز و طلا
تأثیر عادی‌سازی روابط اسرائیل و اعراب بر ژئوپلتیک منطقه
چرا مذاکره ایران با آمریکا پس از انتخابات سوم نوامبر ضرورت دارد؟
ریشه‌ مشکلات اقتصادی کشور کجاست؟
شرط 45سال سن برای نامزدهای ریاست جمهوری؛ گاف مجلس!
تأثیر انتخاب بایدن بر قیمت دلار،طلا و دیگر کالاها
آیا جنگ خیابانی در راه است؟
تغییر قدرت در آمریکا و تأثیر آن بر جهان و ایران
راز بقای صداوسیما چیست؟
غیبت عادل فردوسی‌پور و مسئله انحصار
چرا بایدن به قدرت رسید؟
قدرت برتر آمریکا در کجاست؟
تأثیر انتخابات آمریکا بر دیپلماسی بین‌المللی
تفاوت منافع يك رژيم با منافع يك كشور
تغییر روابط خارجی آمریکا با روی کارآمدن بایدن
فیرحی، استادی از نسل عالمان عمیق
دستاوردهای اقتصادی برجام برای مردم
مقبره شهدای مشروطه را بازسازی کنید
از هزاردستان تا هزار پایان؛ فقر محتوا در تلویزیون
سمت‌وسوی سیاست‌های آمریکا در چهار سال آینده چگونه خواهد بود؟
تفاوت‌های انتخابات ریاست جمهوری این دوره امریکا با دوره‌های قبل
اماواگرهای انتخابات آمریکا
پایان تحریم‌های تسلیحاتی ایران؛ نشانه کارایی برجام
راز مانایی دکتر شریعتی چیست؟
فیرحی، نظریه‌پردازی نواندیش در علوم سیاسی
پرداخت یارانه یا رفع تحریم‌ها؟
تعلل کره جنوبی درپرداخت پول نفت ایران
مدیریت ناکارآمد در ساختار وزارت بهداشت وجود دارد
تأثیر بازگشت آمریکا به برجام و ساخت واکسن کرونا بر بازارهای جهان و ایران
راهکارهای کاهش تحریم‌های آمریکا علیه ایران
آدرس غلط به‌جای نظارت درست
آیا کسانی که به منافع کشور و مردم می‌اندیشند، جاهل و خائن‌اند؟
پیامد تعطیلی مشاغل در شرایط سخت کرونا
بیشتر
کد خبر: 82422 | تاریخ : ۱۳۹۹/۵/۸ - 00:20

ستاره صبح-آخرین پراید روز سی‌ویک تیر نودونه تولید شد. خودروها در ایران گویی وجه نمادین عجیبی دارند و فراتر از خودرو بودن، معانی و دلالت‌های بسیار در خود پنهان می‌کنند. پرده اول. آخرین پیکان در بیست‌وپنج اردیبهشت هشتادوچهار با حضور اسحاق جهانگیری که آن موقع وزیر صنایع و معادن بود به موزه می‌پیوندد. او روی کاپوت آن پیکان نوشت: «پیکان ارابه‌ای بود که صنعت خودرو بر دوش آن شکل گرفت و امروز می‌رود تا نظاره‌گر اعتلای این صنعت باشد.» معصومه ابتکار هم که آن زمان رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست بود روی کاپوت می‌نویسد «توقف تولید پیکان نمادی از عصر نوین تحولات سبز در صنایع کشور و نشانه‌ای از عزم ملی برای حفاظت از محیط‌زیست است.» پرده دوم. سی‌ویک تیر نودونه، آخرین پراید از خط تولید خارج‌شده و از سرنوشت نامبرده اطلاعی در دست نیست. روی کاپوت آخرین پراید جز خداحافظی هیچ‌چیز نوشته نشد و ظاهراً هیچ مقامی در مراسم حضور نداشت و پراید غریبانه رفت. پیکان و پراید فقط خودرو نیستند بلکه جلوه‌هایی از تاریخ سیاسی، اقتصادی و صنعتی‌شدن ایران در این دو مجسم می‌شود. خوب که به چشمان آخرین پراید بنگری درباره خیلی چیزها حرف می‌زند. چشمانش می‌گویند: پیکان که می‌رفت آقای صنایع و معادن امید داشت که در موزه بنشیند و نظاره‌گر اعتلای صنعت خودرو باشد. خانم محیط‌زیست هم عزم ملی برای حفظ محیط‌زیست را جست‌وجو می‌کرد. پژو 206 خودرویی کم‌فاصله با دنیا تولید می‌شد. مشارکت با خودروسازهای معتبری در دنیا در جریان و امید به بهتر شدن زنده بود. دوباره می‌گوید: کسی روی من جز خداحافظی چیزی ننوشت. گویی امیدی نیست من نظاره‌گر هیچ اعتلایی، عزمی برای بهتر شدن یا حفظ چیزی باشم؛ آره این‌جوری است؟ کسی جرأت ندارد چیزی بنویسد. آن نوشته‌های قبلی به آرزو تبدیل شدند تا واقعیت؛ و حالا حال و حوصله آرزو کردن هم ندارید؟ بیچاره بغض دارد و می‌گوید: آیا شما قرنی را که پیکان در میانه‌اش رسید، پس از شصت سال با خداحافظی من، جمع‌بندی می‌کنید؟ این دست‌آورد شما در نیم‌قرن صنعتی‌شدن است؟ شرم نمی‌کنید؟ دوباره که به چشمان آخرین پراید خیره شوی، بغض در گلو می‌گوید: «موضوع اصلاً شخصی نیست، فرد خاصی مدنظرم نیست، حرفم ساختاری است. پیکان که می‌رفت همه این آدم‌ها بودند. آقای جهانگیری و خانم ابتکار بودند، آمدند بدرقه پیکان، الان هم هستند. آن‌ها که بدرقه پیکان نیامده بودند هم همه هستند. آن‌ها که بعد از پیکان زمان محمود احمدی‌نژاد آمدند هم هستند. گزارش تحقیق و تفحص مجلس دهم از خودروسازی را هم که دیده‌ای که چه افتضاحی است؟ آن ساختارها هم هستند. این وسط فقط من اضافی‌ام؟ فقط من باید این‌طور غریبانه بروم؟ گیریم من رفتم، شما با مکررها، بدون هیچ ایده نویی، به‌جایی می‌رسید؟» سرت را پایین می‌اندازی و دوباره آخرین پراید بغض‌اش می‌ترکد: «وقتی جهانگیری روی کاپوت پیکان می‌نوشت، سال اول سند چشم‌انداز ایران 1404 بود. ‌یک ماشین چینی که سری میان سرها باشد تو خیابان‌های شهر نبود؛ پنج سال دیگر می‌رسید به 1404، خیابان‌ها را دیده‌ای؟ پر از ماشین چینی شده است. ای روزگار!!» بیچاره از دست خودش هم شاکی است،خودمونی‌تر هم شده و میگه: «بیست‌وشش سال پیش آمدم قاتق نون‌تون بشم، بلای جون‌تون شدم. شما هم درست سوار من نشدید اما منم کم از شما نکشتم و لت‌وپار نکردم. خدا از سر تقصیرات منم بگذره.» داشتم با عکس آخرین پراید خداحافظی می‌کردم که گفت: «از ما که گذشت، عمر ما را که هدر کردید، سورنتو و سراتو و اسپورتیج و اپتیما نشدیم، همون پرایدی که بودیم موندیم؛ اما شما ی فکری به حال خودتون کنید، این‌جوری به‌جایی نمی‌رسید؛ از ما کره‌ای‌ها که یاد نگرفتید، از این چینی‌ها یاد بگیرید، البته چین‌گیر نشید.» خداحافظی کردیم. بیچاره نمی‌دانست چقدر حق بزرگی بر گردن من دارد. کلی ایده بر محور پراید ساخته‌وپرداخته‌ام. نمی‌دانست چقدر جایگاه مهمی در تاریخ، ذهن و ساختار معاصر ما دارد. حال و حوصله خواندن و گوش کردن نداشت، والا متن و صوت‌های زیر را برایش می‌فرستادم تا در غربت خداحافظی، به اهمیت خودش پی ببرد.

 

modiseh سرویس مدرسه

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.