انتخاب تاریخ:   /  /   
آخرین خبرها پربیننده‌ترین خبرها
راهکارهای پیش روی بانک مرکزی برای کنترل نوسان قیمت‌ها
اوضاع اجتماع کرونازده به‌مثابه میدان مین
اثرگذاری هشتگ‌زدن بر جامعه
پیامدها و آسیب‌های اجتماعی ناشی از مشکلات اقتصادی
اهداف و پیامدهای پیدا و پنهان سفر مصطفی الکاظمی به تهران
علامه تهرانی، یکی از چند چهره ممتاز فرهنگ ملی ماست
برگـزاری مراسم عزاداری اگر باعث شیوع بیماری شود، نه‌تنها مستحب نیست، بلکه حرام است
میرزا تقی‌خان در پطرزبورگ
راهکارهای نبـرد تن‌بـه‌تن با کـرونا
غریبانه‌های آخرین پراید تولیدشده در ایران
دلایل نوسان قیمت مسکن چیست؟
بورس با منطق اقتصادی هم خوانی ندارد
جامعه خواهان شفافیت در نظام قضایی است
واکنش دستیار قالیباف به ادعای میرسلیم علیه قالیاف
تارانتینو؛ عصیانگری در ردای سینما
ریشه‌ها، مزیت‌ها و مخالفت‌ها با توافق 25ساله ایران و چین
شرط بهبود اقتصاد کشور، اصلاح نظام بانکی و مالیاتی و حمایت از تولید است
پیام‌ حساسیت جامعه به یک حکم قضایی چیست؟
آیا دولت لبنان در حال فروپاشی است؟
انفجار بیروت و احتمال دخالت خارجی در لبنان
تأثیرکرونا بر نوسان بازارهای ایران و جهان
«برادران کارامازوف»؛ پرمحتواترین رمان داستایوفسکی
حساسیت جامعه نسبت به مشکلات کولبران
تاثیر تورم و گرانی مسکن بر اقتصاد و زندگی مردم
کوه دماوند؛ اموال عمومی یا وقفی؟
هویت شهروندی، پیش‌نیاز هویت ملی
وطــن عزیــز
تأثیر دلار بر تعیین‌ قیمت‌ کالاها
لبنان در آستانه انفجار سیاسی
پیش‌شرط‌های کنترل قیمت‌ها
نقدی بر عملکرد نهادهای متولی فقرزدا در کشور
اعتراض چیست و اغتشاش کدام است؟
اصلاح‌طلبان چاره‌ای جز انتقاد از رفتار خود ندارند
بیشتر
کد خبر: 82393 | تاریخ : ۱۳۹۹/۵/۴ - 00:59

ستاره صبح-این روزها یاد مستند «آخرین روزهای زمستان» (محمدحسین مهدویان) افتادم. آن‌جا که شهید باقری، دردمندانه از عادی‌شدن افزایش آمار شهدا می‌گوید. این‌که آدم‌ها به اعداد تبدیل شده‌اند. مثل همین روزها که همه شبیه برگ‌ریزان خزان به زمین می‌افتند و مسئولین برای تولد گورستان، جشن می‌گیرند. وقتی کشته‌های روزانه به دویست رسید، چند روزی همه هیجان‌زده شدند و بعد همان آشِ بلا و همان کاسه‌‌ی بلوا. حالا هر روز بالای دویست کشته می‌دهیم و به‌سرعت عادت کرده‌ایم. جامعه‌ی انتزاعی مخوفی شده‌ایم. هم‌زمان قاتل و مقتول‌ایم. هزار و یک دلیل روانکاوی فردی و اجتماعی موجود است که نتیجه‌اش یکی‌ست: «بی‌مسئولیتی» و درحالی‌که کمر به کشتن خود بسته‌ایم، در کشتار دیگران هم مشارکت می‌کنیم. اوضاع به‌مراتب از بار اول هول‌انگیزتر است و آمار مرگ‌ومیر جوانان و بدحالی سریع‌ و حتی مرگ‌های ناگهانی، روزافزون است. و همچنان مردم شبیه خودکشیِ جمعی نهنگ‌ها عمل می‌کنند. اخبارِ بیش‌ازحد خوش‌بینانه‌ی واکسن و دارو هم مزید بر علت شده است و به‌اشتباه گمان می‌رود که همین فردا، هر دو در دسترس‌اند و یک پایان خوش به سبک فیلم‌های هندی در انتظار این تراژدی ست. درحالی‌که هنوز هیچ تضمین عملی برای واکسن‌های انگلیسی و روسی و چینی و آمریکایی وجود ندارد. و «رمدسیور» هم داروی قطعی نیست. و نمونه‌ی ایرانی‌اش هم که هنوز نیامده، زیر سایه‌ی بدگمانیِ تفاوت کیفی با داروی خارجی قرار دارد. از طرفی، شکل‌گیری برق‌آسا و منحوس مافیای رمدسیور هم قیمت هر ویال آن را به  ۴۵ تا ۶۰ میلیون تومان در بازار آزاد رسانده و پنج دوز هم لازم است. درحالی‌که امکان تقلبی بودن آن‌ها زیاد است و در صورت اصل بودن هم، همواره تأثیر معجزه‌آسایی ندارد. و توزیع نمونه‌ی ایرانی‌اش هم فعلاً در حد خبر است و می‌ترسم زیر پای هیولای بازار سیاه، مجال عرضه‌ی جامع و کافی پیدا نکند. نمی‌دانم چرا به چنین وضع اجتماعی خوف‌انگیزی رسیده‌ایم؟ که خبرهای پیاپی مرگ در اطراف‌مان باعث تغییر رویه‌ی مؤثر نمی‌شود. نمی‌دانم چرا دولت فقط به ضرر اقتصادی ناشی از قرنطینه فکر می‌کند. و از این زاویه نگاه نمی‌کند که با این حجم همه‌گیری و ابتلا و یاس، داریم در باتلاق خودساخته‌ فرو می‌رویم. انگار داریم همه روی میدان مین‌ راه می‌رویم و در گام بعدی، شاید خودمان قربانی شویم. اگر شهید باقری، امروز در میان ما بود، چه گونه بر سر ما فریاد می‌کشید؟ و می‌پرسید شما در روز قیامت چه جوابی خواهید داشت؟

modiseh سرویس مدرسه

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.