انتخاب تاریخ:   /  /   
آخرین خبرها پربیننده‌ترین خبرها
بیشتر
کد خبر: 82143 | تاریخ : ۱۳۹۹/۳/۱۸ - 01:18
واکنش‌ها به گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس درباره خط فقر
گزارش

واکنش‌ها به گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس درباره خط فقر

اشاره: هفته گذشته مرکز پژوهش‌های مجلس گزارشی درباره خط فقر در سال‌های 97 و 98 منتشر کرد. در این گزارش آمده بود که خط فقر در شهر تهران که در سال 96 دو و نیم میلیون تومان بود در سال 98 این مبلغ به چهار و نیم میلیون تومان برای خانواده 4 نفرِ رسیده است. اعضای کمیته دستمزد کانون عالی شوراهای کارگری به این گزارش واکنش نشان دادند و آن را رد کردند که در ادامه می‌خوانید.

ستاره صبح-

عقب‌ماندگی ۲۴۰ درصدی دستمزد از تورم
کارگران و بازنشستگان تأمین اجتماعی که هنوز میزان افزایش مستمری آن‌ها در سال جدید بلاتکلیف مانده است، چشم به نتیجه جلسه دیروز دوخته بودند؛ جلسه‌ای که انتظار می‌رفت به رشد تورم و تأثیر آن در زندگی کارگران توجه می‌شد؛ بر اساس آمار دستمزد و مستمری حداقل ۲۴۰ درصد از تورم تجمیعیِ حادث در دهه ۹۰ عقب‌ماندگی دارد و اگر دستمزد ۲۴۰ درصد زیاد شود، تازه می‌تواند از پس افزایش هزینه‌های زندگی بربیاید. به گزارش ایلنا شواهد و قراین نشان می‌دهد که دولت رغبتی برای مشکل پایین بودن قدرت خرید کارگران در سال جاری ندارد و آن را با افزایش ۲۰۰ یا نهایتاً ۳۰۰ هزارتومانی حق مسکن به‌صورت صوری حل می‌کند. امسال در شرایطی دستمزد کارگران فقط ۲۱ درصد افزایش یافت که نرخ تورم رسمی بانک مرکزی ایران، ۴۱.۲ درصد بود؛ حتی اگر ما شاهد افزایش قیمت‌ها نباشیم و تورم در طول سال جاری به رقم صفر برسد (یعنی هیچ قلم کالا یا خدماتی افزایش قیمت نداشته باشد)، دستمزد ابتدابه‌ساکن، ۲۱.۲ درصد از تورم عقب است؛ یعنی بدون در نظر گرفتن تورم سال‌های قبل و تورم حادث و موجود در سال ۹۹، دستمزد کارگران حتی اگر تا پیش‌ازاین قادر به پوشش هزینه‌های حداقلی زندگی بود، حالا ۲۱.۲ درصد از هزینه‌ها عقب می‌ماند؛ حال‌آنکه اگر مقایسه‌ای میان نرخ تورم سالیانه و نرخ افزایش دستمزد از ابتدای دهه ۹۰ تا امروز داشته باشیم، درمی‌یابیم که دستمزد فعلی کارگران، عقب‌ماندگی شدید و غیرقابل‌انکاری دارد. البته گزارش اخیر مرکز پژوهش‌های مجلس هم بخش مهمی از واقعیت‌های سخت و دشوار معیشت مردم و کارگران را نادیده گرفته است و از واقعیت‌ها عبور کرده است. 

داده‌های گزارش مرکز 
پژوهش‌های مجلس
بر اساس بررسی‌های مرکز پژوهش‌های مجلس، نرخ تورم بالا در سال‌های اخیر منجر به رشد قابل‌توجه خط فقر در شهر تهران و سایر نقاط کشور شده است. این موضوع در کنار کاهش قابل‌توجه درآمد سرانه منجر به رشد نرخ فقر در این سال‌ها شده است و شواهد موجود نشان از روند فزاینده این متغیر در سال‌های ۱۳۹۸ و ۱۳۹۹ دارد.بر اساس گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس، درآمد سرانه کشور از سال ۱۳۹۰ تا سال ۱۳۹۸، کاهشی ۳۴ درصدی داشته است و در صورت تحقق رشد اقتصادی ۸ درصدی از سال ۱۳۹۹ به بعد، حداقل به ۶ سال زمان نیاز خواهد بود تا به سطح درآمد سرانه سال ۱۳۹۰ بازگردیم.آمارهای این مرکز پژوهشی نشان می‌دهد خط فقر خانوارهای چهار نفرِ در شهر تهران ظرف ۲ سال اخیر (سال‌های ۹۷ و ۹۸)، از ۲.۵ میلیون تومان به ۴.۵ میلیون تومان رسیده یعنی ۸۰ درصد افزایش‌یافته است. جالب اینجاست که این گزارش «خط فقر متوسط کشوری» را همچنان دو میلیون تومان اعلام می‌کند و معتقد است که خط فقر متوسط در کشور، بیش از ۲ میلیون تومان نیست و فقط در تهران خط فقر به ۴.۵ میلیون تومان رسیده است! آیا عددهای ارائه‌شده با واقعیت سازگاری دارد، آن‌ها در شرایطی که محاسبات مستقل کمیته دستمزد کانون عالی شوراها و همه فعالان مستقل کارگری نشان می‌دهد «سبد معیشت واقعی و غیر تقلیلی» مدت‌هاست که مرز ۸ میلیون تومان را نیز پشت سر گذاشته است!فرامرز توفیقی (رئیس کمیته دستمزد کانون عالی شوراها و از مذاکره‌کنندگان کارگری دستمزد) در ارتباط با ادعای دیگر مرکز پژوهش‌های مجلس یعنی کاهش ۳۴ درصدی درآمد سرانه کشور در بازه ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۸ می‌گوید: آیا می‌توان ادعا کرد که درآمد واقعی سرانه کشور یا قدرت خرید واقعی مردم فقط ۳۴ درصد کاهش‌یافته است؟ کافی است به داده‌های آماری نگاهی بیندازیم؛ اگر مو لف‌های به نام تورم تجمیعی سالیان را در مقابل افزایش تجمیعی دستمزد قرار دهیم، می‌بینیم که در طول دهه ۹۰، ارزش واقعی دستمزد بسیار کاهش‌یافته است.او به میزان افزایش دستمزد از ابتدای دهه ۹۰ تا امروز اشاره می‌کند و می‌گوید: در سال ۹۰، ۹ درصد افزایش دستمزد، در سال ۹۱، ۱۷.۹ درصد، در سال ۹۲، ۲۵ درصد، در سال ۹۳، بازهم ۲۵ درصد، در سال ۹۴، ۱۷ درصد، در سال ۹۵، ۱۴ درصد، در سال‌های ۹۶ و ۹۷ به ترتیب ۱۴.۵ و ۱۹.۵ درصد، در سال ۹۸، ۳۶.۴ درصد و در نهایت در سال ۹۹، ۲۱ درصد افزایش مزد داشته‌ایم. اگر افزایش دستمزد سال ۹۹ را در نظر نگیریم، تا پایان سال ۹۸، مجموعاً ۱۷۸.۳ درصد افزایش دستمزد داشته‌ایم؛ یعنی افزایش تجمیعی دستمزد از ابتدای دهه ۹۰ تا پایان سال ۹۸، ۱۷۸.۳ درصد بوده است. حال برای اینکه بدانیم در همین مدت چقدر قدرت خرید کاهش‌یافته است یا چقدر دستمزد از تورم تجمیعی عقب‌مانده است، از شاخص محاسبه تورم مرکز آمار ایران استفاده می‌کنیم، این شاخص محاسبه‌ای که در سایت مرکز آمار ایران موجود است نشان می‌دهد ۲۳۵ تومان سال ۹۰ با هزار تومان سال ۹۸، هم ارزش است؛ یعنی یک تورم ۴۲۵.۵ درصدی؛ حالا اگر این تورم تجمیعی را از افزایش تجمیعی دستمزد یعنی ۱۷۸.۳ کم کنیم، می‌بینیم که ۲۴۷.۲ درصد کاهش قدرت خرید داشته‌ایم؛ یعنی از ابتدای دهه ۹۰ تا پایان ۹۸، افزایش تجمیعی دستمزد از تورم تجمیعی ۲۴۷.۲ درصد عقب است.توفیقی ادامه می‌دهد: درواقع از ابتدای دهه ۹۰، قدرت خرید کارگران ۲۴۷.۲ درصد کاهش‌یافته است؛ حالا چطور مرکز پژوهش‌های مجلس ادعا می‌کند ما فقط ۳۴ درصد کاهش قدرت خرید داشته‌ایم؟! حال اگر افزایش دستمزد سال ۹۹ و تورم حادث در سال ۹۹ را به این ارقام بیفزاییم، کاهش قدرت خرید به ۳۰۰ درصد هم می‌رسد!

modiseh سرویس مدرسه

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.