انتخاب تاریخ:   /  /   
اپلیکیشن بخار
آخرین خبرها پربیننده‌ترین خبرها
بیشتر
کد خبر: 71696 | تاریخ : ۱۳۹۸/۱۲/۲ - 23:10

ستاره صبح-یکی از دوستانم که برای یک تولیدکننده چینی کار می‌کند، می‌گوید صنعت در چین به دنبال شیوع ویروس کرونا به حال تعطیل درآمده است. حتی کارخانه‌ها و مشاغل دور از استان هوبی نیز قادر به ادامه فعالیت نیستند، چراکه زنجیره تأمین قطعات و مواد در حال حاضر غیرعملیاتی و از حرکت افتاده است کل کشور جمهوری خلق چین عادت به داشتن تعطیلات دوهفته‌ای برای سال نو چینی دارد و این مکث معمولاً روی تولید و فعالیت‌های دنیا تأثیر می‌گذارد، اما این بار، این خلأ زمانی بیشتر طول می‌کشد. باوجود گزارش‌های تا حدودی خوش‌بینانه در رسانه‌های مربوط به فعالیت‌های صنعتی، من تصور می‌کنم این ویروس، جریان تولید بین‌المللی و به‌تبع تجارت را به مکث خطرناکی کشانده باشد. تعبیر این جمله که قبلاً به ایالات‌متحده اشاره داشت، می‌گوید وقتی چین عطسه می‌کند، سایر نقاط جهان به سرماخوردگی دچار می‌شوند. واردات ایالات‌متحده از چین 21.2 درصد از کل واردات در سال 2018 را به خود اختصاص داده بود. چین سومین بازار بزرگ صادرات کالاهای ایالات‌متحده در همین سال بود؛ اما این آخرین فاجعه (شیوع ویروس کرونا) در چین ضربه بزرگی به زنجیره تأمین بین‌المللی زده است. تجارت‌ها باید قبل از سقوط شدید به قلمروهای ناشناخته، کمربندهای خود را محکم ببندند. امیدوارم این ماجرا صرفاً یک رکود مختصر باشد. این فاجعه همچنین سرنوشت طرح ابتکاری و بلند پروازانه «کمربند و جاده» چین را زیر سؤال می‌برد. بر اساس گزارش اخیر در نشریه اکونومیست، پروژه «کمربند و جاده» تاکنون 400 میلیارد دلار بودجه از منابع مرتبط در 160 کشور جان با بیش از سه‌پنجم جمعیت جهان هزینه شده است. این طرح همانند برنامه مارشال پس از جنگ جهانی دوم است که آمریکا برای نجات اقتصاد کشورهای غربی در برابر پیشروی کمونیسم با صرف مبلغی معادل با 130 میلیارد دلار امروز وارد عمل شد. کل مبالغ تخمین زده‌شده برای پروژه کمربند و جاده، 6 تریلیون دلار می‌باشد. قطارها در حال حاضر ظرف 12 روز کانتینرها را از مبدأ چین و از طریق اوراسیا به اروپا و انگلیس می‌برند که کمتر از نصف زمانی است که توسط کشتی حمل می‌شود و همچنین هزینه حمل آن نصف هزینه حمل هوائی می‌گردد. در مرز چین و قزاقستان، پایانه کانتینری خارگوس سال گذشته شاهد عبور 160 هزار کانتینر بود که پیش‌بینی می‌شود تا سال 2025 به 400 هزار کانتینر برسد. این میزان کمتر از میزان ترانزیت کالا از شلوغ‌ترین بندر کانتینربر جهان در شانگهای در سال 2018 بود، دستاوردی که باور کردن آن سخت است. موارد بیشتری ازاین‌دست وجود دارد. اکونومیست درباره «شکل‌گیری شبه‌قاره جدید اوراسیا» صحبت می‌کند که مسیر خطوط لوله، جاده‌ها، کابل‌های پرسرعت و فیبر نوری را فراهم می‌کند. در همین حال، ارتباط «جاده دریایی ابریشم قرن بیست و یکم» در حال انجام است که بنادر دریای جنوبی چین، اقیانوس هند و مدیترانه را به هم وصل می‌کند. علاوه بر این، «جاده ابریشم قطبی»، نه‌تنها مسیرهای حمل‌ونقل قطب شمال، بلکه کابل‌های فرعی، ارتباطات 5G و پردازش‌های از راه دور را نیز شاهد خواهد بود. حتی صحبت از «راهرو اطلاعات فضایی» است که فضا را به روی ماهواره‌ها و پرتابه‌های فضائی کشورهای ذینفع می‌گشاید. آن‌هایی که از دورنمای پروژه کمربند و جاده ارائه‌دهنده جاه‌طلبی‌های چین برای تغییر شکل تجارت جهان به لرز افتاده‌اند، باید نگران باشند. علیرغم هر آنچه این ویروس ممکن است به برنامه‌های جاه‌طلبانه پکن آسیب رسانده باشد، شکی نیست که یک چنین سرمایه‌گذاری‌های عظیم زیرساختی نقش مهمی در آینده مشترک ما خواهد داشت. با توجه به اینكه دولت آمریكا به سیاست‌های حزبی خود را با پروژه‌های زیرساختی در کشور ادامه می‌دهد، به نظر می‌رسد شرکای تجاری چین خوب می‌دانند که چگونه شانس رقابت با این‌ها را به دست آورند در یک مقایسه، مسافرت از بوستون تا به واشنگتن دی سی با قطار، به‌طور متوسط هفت ساعت زمان می‌برد، درحالی‌که قطار ما گلف در شانگهای به‌طور میانگین 163 مایل در ساعت حرکت می‌کند که می‌تواند به‌سرعت های حداکثر 268 مایل در ساعت نیز برسد. به‌راحتی می‌توان گفت که ما باید راه طولانی را طی کنیم.

برگردان شهدی- 19 فوریه 2020
تارنمای ساپلی چین برین
Asghar.shahdi@gmail.com

modiseh سرویس مدرسه

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.