انتخاب تاریخ:   /  /   
اپلیکیشن بخار
آخرین خبرها پربیننده‌ترین خبرها
بیشتر
کد خبر: 30844 | تاریخ : ۱۳۹۸/۶/۱۷ - 00:11
تفسیر روز

ستاره صبح-حادثه بزرگ عاشورا یک وجه ظاهری و یک وجه باطنی دارد؛ ظاهر این واقعه را در اتفاقات و رویدادهای محرم 61 هجری و روزهای قبل و بعد از آن می‌توان جستجو کرد، اما باطن آن که موضوعی به‌مراتب مهم‌تر است، آن است که باید بنگریم چرا این حادثه اتفاق افتاد و بیندیشیم چرا و با چه هدفی قیام عظیم و تاریخ‌ساز حضرت اباعبدالله‌الحسین(ع) شکل گرفت. طبیعی است که هرچه به ظاهر این قیام بپردازیم، ممکن است ما را از باطن ماجرا دور کند. عزاداری و سوگواری برای سالار شهیدان تلاشی برای زنده نگه‌داشتن یاد این واقعه است و با این هدف برپا می‌شود که جامعه اسلامی همواره این واقعه را در ذهن خود داشته و سعی کند از حادثه عاشورا، حسین‌بن‌علی(ع) و سیره آن حضرت درس بگیرد. متأسفانه امروزه شاهد هستیم آن‌قدری ظواهر و مرور روایت‌های خود واقعه برجسته شده و اصل قرارگرفته که اساساً جامعه را از نگریستن و اندیشیدن به علت و هدف این واقعه دور نگه می‌دارد. صدای طبل‌ها و بلندگوها به حدی بلند شده که حتی صدای امام حسین(ع) هم کمتر شنیده می‌شود و انسان تصور می‌کند که مظلومیت و غربت آن حضرت در جامعه و در میان این‌همه هیاهو و غوغا بیشتر دیده می‌شود. دلیل عمده این مظلومیت و غربت هم آن است که ما سطح عزاداری را به یک سری شعائر و امور ظاهری تقلیل داده‌ایم و به‌قدری آن را پر سروصدا و پرحاشیه کرده‌ایم که عملاً رسالت اصلی امام حسین(ع) در قیام بزرگ عاشورا تحت‌الشعاع قرارگرفته است. امروز مویه کردن و گریستن و فریاد زدن بر نام مولای مظلوممان اصل شده، درحالی‌که باید از راه امام درس بگیریم و با رفتار و اعمال خود از او تبعیت کنیم. واقعیت مطلق آن است که اگر حسین‌بن‌علی(ع) در روح و روان یک جامعه حضور داشته باشد، در آن جامعه نباید اثری از ناپاکی، فساد و بی‌عدالتی دیده شود؛ در سوی مقابل اگر در جامعه‌ای نام امام حسین(ع) بر درودیوار هر کوی و برزن دیده شود، ولی آلوده به فساد، بی‌عدالتی، ظلم و نابرابری باشد، پیداست که سیره حسین‌بن‌علی(ع) در آن جامعه حضور ندارد، بلکه فقط نامی از او بر زبان‌ها جاریست و درسی از او و قیام عظیم او برای احیای جامعه اسلامی گرفته نشده است. بنابراین ورود به ماه محرم و خروج از آن، بدون مشاهده تغییری در جامعه و در خودمان، یک اتفاق گذراست .و سوگواری و عزاداری مقبولی نیست. امکان ندارد جامعه‌ای با نام حسین(ع) و زینب(س) زنده باشد و آن جامعه در برابر کژی‌ها و ناراستی‌ها بی‌تفاوت بماند. همه هدف امام حسین(ع) از قیام عاشورا این بود که مردم در برابر آنچه در جامعه‌شان می‌گذرد بی‌تفاوت نباشند، برای فهم درست از آنچه بر سر جامعه و دین می‌آید، تلاش کنند و درصورتی‌که امری با معیارهای دینی ناسازگار است، آن را به‌سوی آموزه‌های دین نبوی هدایت کنند. آنچه به‌عنوان انتقاد در برابر چنین رفتارهای نادرست در سنت عزاداری حسینی مطرح می‌شود، این است که هرساله به ظاهرسازی‌ها، سروصداها و اندازه طبل‌ها افزوده می‌شود، بی‌آنکه به اصل و اساس هدف قیام اندیشیده شود و ما را به سیره و منش آن امام نزدیک کند. خلوص نیت و عمل برپاکنندگان، مستمعان و حتی مداحان و سخنرانان مجالس عزا در حال کمرنگ شدن است، درحالی‌که باید به‌گونه‌ای باشد که اصل مسئله را تحت‌الشعاع خود قرار ندهد. رقابت برای گرفتن فضاهای بیشتر و بزرگ‌تر، آزار و مزاحمتی که برای عبور و مرور مردم ایجاد می‌شود، عدم رعایت برخی مسائل اخلاقی و عرفی در برخی مجالس و... هیچ‌کدام با مرام و منش امام حسین(ع) هماهنگی ندارد. نمی‌شود که مجلس عزایی برای امام حسین(ع) برگزار کنیم و در آن کاری که دلمان می‌خواهد، نه آنچه مطلوب و مورد رضایت اوست، انجام بدهیم. این‌گونه است که گاهی با فرارسیدن ماه محرم، تأثر انسان بیشتر می‌شود؛ نه تأثر بر شهید شدن حسین‌بن‌علی(ع) که البته آن حادثه تأثر ابدی بر دل‌های مسلمانان دارد، بلکه تأثر بر برخی رفتارهای افرادی که به نام حسین‌بن‌علی‌(ع) اقامه عزا می‌کنند و کارهایشان با مرام و منش آن حضرت همخوانی ندارد. متأسفانه صداوسیما و... این رفتارها را ترویج می‌کنند. باید امیدوار باشیم و تلاش کنیم تا آنچه برای اقامه عزای امام حسین(ع) انجام می‌شود، به شکل معمول و معقول باشد تا مقبول حضرتش واقع شود./

 

modiseh سرویس مدرسه

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.