انتخاب تاریخ:   /  /   
آخرین خبرها پربیننده‌ترین خبرها
بیشتر
کد خبر: 20667 | تاریخ : ۱۳۹۸/۴/۱۵ - 11:04

ستاره صبح-نظام بین‌الملل از زمانی که دولت-ملت، دولت مدرن و دولت‌های رفاه پا به عرصه گذاشتند، قواعد خاص خودش را پیدا کرد. در این فرایند دولت‌ها به‌عنوان بازیگران اصلی البته به نمایندگی یا وکالت از ملت‌ها عمل و تأثیرگذاری کرده و از قاعده مهم بده‌وبستان یا Trade off حداکثر استفاده را می‌برند. دولت‌ها با ابزارها و امکانات سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و نظامی‌ای که در اختیار دارند و بهره‌گیری از دیپلماسی هوشمند، در عرصه بین‌المللی حضور دارند و تلاش می‌کنند استراتژی روابط خارجی را به‌گونه‌ای تدوین و اجرا کنند که نتیجه و حاصل آن برای ملت خود در کل «جلب منفعت و دفع ضرر» باشد. البته دولت‌های مدرن به‌صورت چرخه‌ای و در یک دوره چهارساله یا پنج‌ساله تغییر می‌کنند. رأی‌دهندگان به عملکرد دولت‌ها و پارلمان‌ها نگاه و آن‌گاه تصمیم به تغییر دولت‌ها و اعضای مجالس می‌گیرند. این کارکرد به دولت‌ها دیکته می‌کند که حفظ منافع ملّی‌شان، ماندن در درون نظام بین‌الملل برای انجام فعالیت‌های اقتصادی، تجاری، دادوستد، اثرگذاری و... است. در قالب این تعریف می‌توان گفت که سیاست‌ داخلی و خارجی هر کشور، رابطه متقابل با یکدیگر دارند، به‌گونه‌ای که سیاست خارجی ادامه سیاست داخلی و برعکس است. وقتی کشورهایی مثل ایران، کره‌شمالی، ونزوئلا، کوبا و حتی روسیه پس از اشغال شبه‌جزیره کریمه در سال 2014، زیر تیغ تحریم‌های ایالات‌متحده آمریکا و اروپا قرار می‌گیرند، از تحریم آسیب می‌بینند؛ البته اقتصاد بزرگ کشوری مثل روسیه کم‌تر و اقتصادهای کوچک‌تر، بیش‌تر خسارت می‌بینند.ایران پس از گروگان‌گیری (13 آبان 1358) نخستین تحریم‌های ایالات‌متحده را تجربه کرد و در گذر زمان هم این تحریم‌ها از شدت و ضعف برخوردار بوده و هست. تا قبل از سال 1390 باوجود تحریم‌ها، ایران قادر بود هم نفت بفروشد و هم با دنیا تجارت کند و از همه مهم‌تر پول‌های متعلق به ایران که در خارج بود را نیز به‌راحتی به داخل منتقل می‌کرد، اما در دو برهه، یکی سال 1390 که دولت دهم احمدی‌نژاد بر سرکار بود، روند تحریم سخت و ایران ذیل بند 7 منشور ملل متحد قرار گرفت و شش قطع‌نامه ضد ایرانی توسط شورای امنیت علیه کشورمان صادر شد که برای مردم پرهزینه و زندگی ایرانی‌ها را تحت تأثیر قرار داد؛ دیگری سال 1397 و پس از خروج آمریکا از معاهده برجام (18 اردی‌بهشت 1397) در دولت دوازدهم حسن روحانی بود که این بار شدت تحریم به‌دلیل تجربه‌ای که آمریکایی‌ها از قبل داشتند بیش‌تر و بیش‌تر شد و راه‌های دور زدن تحریم‌ها نیز سخت شد. این اتفاق هم مثل آن‌چه در دولت دهم افتاد، برای کشور هزینه‌ساز شده و زندگی مردم را تحت تأثیر قرار داده و می‌دهد.

مقابله ایران با بدعهدی‌های آمریکا و پنج کشور امضا کننده برجام (انگلیس، فرانسه، آلمان، روسیه و چین) و کاهش تعهدات هسته‌ای در چارچوب مواد 26 و 36 معاهده برجام، شرایط تازه‌ای را برای کشور رقم زده که ادامه آن می‌تواند به انزوای بین‌المللی ایران بیانجامد که آخرین آن ماجرای توقیف یک نفت‌کش ایرانی در تنگه جبل‌الطارق توسط انگلیسی‌ها بود و گفتنی‌های دیگر. به عقیده نویسنده، مسئولان بهتر است توصیه پنج عضو باقی‌مانده در برجام را مورد توجه قرار دهند و با باز گذاشتن پنجره مذاکره و دیپلماسی، از شکل‌گیری اجماع بین‌المللی برای کشور که پرهزینه خواهد بود جلوگیری کنند و در همین حال در مورد اقدامات خود به مردم توضیح دهند. تجربه تاریخ بشر نشان داده است که همه بحران‌ها، جنگ‌ها، اختلافات، سرانجام با دیپلماسی حل شده، نه با جنگ و درگیری نظامی. عرصه سیاست عرصه قهر، آشتی و تهدید نیست؛ بلکه عرصه تدبیر، دوراندیشی، آینده‌نگری و تصمیم درست و سنجیده گرفتن است. صاحب این قلم بر این باور است که اصول‌گراها به دلیل این‌که بیش‌تر از حربه تهدید، توپ‌وتشر و حذف رقیب و همچنین نداشتن برنامه مشخص برای اداره کشور بهره گرفته‌اند، پایگاه اجتماعی خود را از دست داده‌اند. در همین حال اصلاح‌طلبان نیز به دلیل این‌که تاکنون نتوانسته‌اند به شعارها و برنامه‌هایشان جامه عمل بپوشانند، پایگاهشان را در میان طبقه متوسط، روشنفکر و اهل نظر از دست داده‌اند. نگارنده پیشنهاد می‌کند حال که کشور در شرایط بحران قرار گرفته، زمان آن فرارسیده که این دو جریان اصلی که جزء نظام بوده و هستند، بر سر میز مذاکره بنشینند و بر سر مسایل کلی کشور ازجمله انتخابات تفاهم و توافق کنند.

 

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.