انتخاب تاریخ:   /  /   
آخرین خبرها پربیننده‌ترین خبرها
نگاهی به سریال‌های نوروز ۱۴۰۰
«ایران» یک‌جاست و «ایرون» جای دیگر
سوگند خوردن در ایران باستان
خاطرمان به شما سخت مشغول است!
چرا رمان «نگهبان» یکی از بهترین آثار داستانی دهه 90 است؟
درباره رمان «گتسبی بزرگ» اثر «اسکات فیتزجرالد» گتسبی هنوز زنده است
الگوی شرقی در جامعه غربی
معصومیت در سایه
«اسپندارمذ»، روز عشاق به سبک ایرانیان باستان
جزئیات سفر در دومین نوروز کرونایی
جزئیات سفر در نوروز ۱۴۰۰
نادیده گرفتن هدیه تهرانی، شوک به مخاطبان جشنواره امسال
نگاهی به کارنامه‌ کاری «پل المر مور»، منتقد محافظه‌کار آمریکایی
ممنوعیت سفر به 36 شهر پرخطر
حاشیه‌های کرونایی آخرین جشنواره فیلم فجر قرن
حواشی حضور فیلم‌ساز بدون ماسک در جشنواره فجر!
سخنرانی پروفسور امین در فرهنگسرای رسانه
در نشست رسانه‌ای جشنواره «موسیقی فجر ۳۶» چه گذشت؟
مخالفت اهالی هنر با اختصاص سهمیه واکسن کرونا برای هنرمندان
پروتکل‌شکنان سینمایی!
صداوسیما تبدیل به محلی برای بیزینس مداحان شده است
حاشیه‌های لغو نمایشگاه عکس «پرنسس‌های کوره»
خسارت ۲۲ هزار میلیارد تومانی صنعت گردشگری زیر سایه کرونا
روایت کارگردان فیلم «خورشید» از تراژدی کودکان کار
خداحافظی شهاب حسینی از اینستاگرام
بازگشایی موزه «دفینه» پس از 5 سال تعطیلی
درخشش رنگین‌پوستان در گلدن گلوب ۲۰۲۱
بیشتر
کد خبر: 103583 | تاریخ : ۱۳۹۹/۱۱/۲۱ - 00:06

ستاره صبح-دشوار بودن کشف حقیقت، یکی از دلایل ایجاد تشریفات پیچیده‌ برای آزمودن طرفین دعوا در دنیای قدیم و کهن اساطیر بود. بدین ترتیب داوران با انجام این آزمایش‌ها، به‌زعم خود، با یاری خواستن از نیروهای فرازمینی به حقیقت پی‌ می‌بردند، زیرا معتقد بودند که خدایان اشتباه نمی‌کنند و بی‌گناه هرگز آسیب نخواهد دید. این آزمایش‌های سخت و توان‌فرسا در ایران با عناوینی چون وره یا ور، سوگند، پساخت، چاره‌آتشان و... نامیده می‌شد و در متون قدیمی از آن‌ها با نام پائورو‌خوران یاد شده ‌است. ورها در یک تقسیم‌بندی، در دو دسته‌ گرم و سرد قرار می‌گرفتند. به‌عنوان نمونه گذشتن از آتش و یا دست‌ نهادن بر آتش و ریختن سرب مذاب بر روی سینه‌ فرد متهم جزو ورهای گرم و خوردن آب آمیخته با گوگرد و زرنیخ که سنگی معدنی و سمی بود، توسط فرد مورد اتهام، در رسته‌ ‌ورهای سرد قرار می‌گرفت.
 گذشتن از میانه‌ آتش البته روشی مشترک در میان هندی‌ها و آریایی‌ها محسوب می‌شد و علی‌رغم قدمت آن، به ‌دلیل اشاره‌ فردوسی به این روش در داستان محبوب سیاوش و سودابه، همچنان نزد بسیاری از ایرانیان آشناست. دلیل استفاده از آتش در این شیوه ‌را می‌توان امری نمادین تلقی کرد. ازآنجاکه در ایران آتش همواره تحت اختیار امشاسپندانی چون اردی‌بهشت و ایزدان دادگری مثل مهر و رشن قرار داشته‌ و با توجه به وظیفه‌ ارد‌ی‌بهشت، مهر و رشن در ایجاد نظم و راستی یا اشه، می‌توان عمل جدایی گناهکار از بی‌گناه توسط آتش را نمادی زمینی از اشه دانست. اشه قانونی ازلی و ابدی است که اهورامزدا وضع کرده و طی آن هر کار نیک یا بد پاداش و پادافره خود را در پی ‌دارد. بدین ترتیب اگر فرد موردنظر بی‌گناه بود، ایزدان در این عنصر مادی دست می‌بردند و آن را از آسیب‌رسانی عاری می‌ساختند، بدین ترتیب فرد بی‌گناه با اشا یا اشه یکی می‌شد و ازآنجاکه اشه با آتش یکی است پس خود، یعنی فرد مورد آزمایش را نمی‌سوزاند. البته در مراسم سوگند خوردن، آزمایش به قسمی دیگر بود؛ هرچند در این نوع امتحان نیز نمی‌توان حضور آتش را انکار کرد. در این روش، ميانجي‌گر وظیفه داشت تا قبل از نوشاندن جام سوگند به فرد متهم، طرفين دعوا را از عواقب وخيم سوگند و «ور» آگاه كند، زیرا سوگند پیاله آبی آمیخته به گوگرد و گردی سمی بود. عده‌ای از شرق‌شناسان معتقدند پس از خوردن سوگند اگر آب مزبور در شكم فرد باقی می‌ماند، او بی‌گناه و اگر دفع می‌شد فرد گناهکار تشخیص داده می‌شد. در این شیوه دلیل استفاده از گوگرد که ملینی سبک است، احتمالاً به همین علت بوده و محتمل است که زرنیخ را هم برای شدت عمل و افزایش هول و هراس گناهکار استفاده می‌کردند.
آب در تمامی فرهنگ‌ها ازجمله ایران و در بسیاری از ادیان به دلیل قدرت باروری و زایندگی طبیعت از قداستی ویژه برخوردار بوده است. ریشه‌ واژه‌ آب در پهلوی به معنای آگاهنده و رسواکننده‌ بزهکار در دادستانی است. همچنین در فرهنگ اساطیر باستانی ایران، آب زمانی کشنده است که دیو مرگ در آن نفوذ کند. احتمالاً به همین دلیل بوده که هنگام داوری، گوگرد و زرنیخ را به آن می‌افزودند تا به آن قدرت مرگ‌آوری داده باشند. با توجه به ریشه‌ واژه‌ گوگرد که به معنای آتش بدبو است، شاید بتوان نقشی برای آتش در این نوع ور یا آزمایش نیز محسوب کرد. البته بعدها وجود پياله آب آميخته به گوگرد يا گرد طلا  براي حفظ ظاهر و رعايت آئين ديرين اجرا ‌شد و در سال‌های بعدتر این آیین به‌مرور تغییر شکل داد و به قسم خوردن نمادین و شهادت گرفتن استحاله پیدا کرد؛ از همین‌روست که پس از هزاران سال، در زبان فارسی، هنوز از مصدر خوردن برای صرف این عمل استفاده می‌شود.

modiseh سرویس مدرسه

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.