انتخاب تاریخ:   /  /   
کد خبر: 10101 | تاریخ : ۱۳۹۶/۷/۴ - 10:26

کردستان عراق در بحران

ستاره صبحهمه‌پرسی استقلال اقلیم کرد شمال عراق در نهایت و علی‌رغم تمامی مخالفت‌های منطقه‌ای و حتی جهانی در موعد مقرر انجام شد. موضوعی که واکنش‌ها به آن لحظه لحظه تندتر می‌شود و قدرت‌های منطقه از جمله ایران و ترکیه در نخستین اقدام خود به بستن مرزها روی آوردند. از طرفی تهدیدات نظامی دولت ترکیه باتوجه به سابقه حضور نظامی این کشور در مناطقی از عراق نشان از این دارد که نمی‌توان این تهدیدات را دست‌کم گرفت و هر لحظه ممکن است شاهد حضور نیروهای ترکیه در مناطقی از اقلیم کردستان عراق باشیم. در این میان شاید تنها حامی بارزانی و همه‌پرسی را باید رژیم صهیونیستی دانست که به صورت علنی و آشکارا از همه‌پرسی استقلال حمایت کرد و حتی در تجمعات هواداران همه‌پرسی در اقلیم پرچم‌های نامشروع این رژیم اشغال‌گر به اهتزاز درآمد. همه‌پرسی جدای از آنکه به چه هدفی انجام می‌شود، می‌تواند اثراتی جدی بر روی تحولات خارومیانه و منطقه داشته و با وضعیت جدیدی که ایجاد می‌کند ضرورت بازنگری در سیاست‌ها در خصوص تحولات خاورمیانه را الزامی کند. نباید از توجه به این نکته غفلت کرد که سران اقلیم و در رأس آن‌ها مسعود بارزانی همه‌پرسی را با نقض قانون اساسی عراق و به شکلی کاملا یک طرفه به مرحله اجرا گذاشتند. در چنین شرایطی موضوعی که کردهای اقلیم باید توجه ویژه‌ای به آن داشته باشند واکنش‌های دولت عراق، ترکیه و ایران است که می‌تواند به کلی روند فعالیت‌های اقلیم را مختل کند. باتوجه به اینکه اقلیم کردستان عراق محصور در خشکی است نمی‌تواند بدون تعامل با کشورهای ذکر شده آینده خود را تضمین کند. بنابراین می‌توان گفت ممکن است سلسله‌ای از بحران‌ها در سال‌های آینده ممکن است روی دهد. موضوع مهم دیگری که این روزها به کرات مطرح شده نگرانی‌ها از تسرّی این همه‌پرسی به دیگر مناطق کردنشین در منطقه است. به عقیده نویسنده وضعیت عراق و سوریه کاملا متفاوت با کشورهایی مانند ایران و ترکیه است. این کشورها در اثر توافقات بین‌المللی شکل گرفته‌اند، در حالی که کردها هیچگاه نپذیرفته بودند بخشی از یک حاکمیت عربی باشند. به همین خاطر از همان ابتدا تلاش داشته‌اند از زیر سایه اعراب، به ویژه اعراب بعثی که در سوریه و عراق حاکم بودند بیرون بیایند. اگر به صورت تاریخی هم به روابط کردهای این کشورها با دولت‌های مرکزی بپردازیم به سادگی درخواهیم یافت که مناطق کردنشین در کشورهای سوریه و عراق بیش از آنکه به طریق تعامل به زیست خود ادامه داده باشند، تحت زورمندی و سلطه دولت‌های حاکم عرب بر این کشورها زیست کرده‌اند. موضوعی که تأثیراتی عمیق بر روی جوامع کردی در آن مناطق گذاشته است. از سوی دیگر در ارتباط با اقلیم کرد شمال عراق باید این نکته را هم در نظر داشت که اقلیم از سال 1991 اگرچه غیررسمی، اما به صورت دوفاکتو و عملی از عراق جدا شده بودند. بنابراین وضعیت این دو کشور با دیگر کشورهای منطقه متفاوت است. به همین خاطر نمی‌توان وضعیت کردها در کشورهایی مانند ایران را با کشورهایی مانند عراق، سوریه و حتی ترکیه مورد قیاس قرار داد. از طرفی نباید فراموش کنیم که هر تحولی دارای اثرات متقابلی است و بستگی به شرایط همان کشورها دارد. در ترکیه وضعیت کاملا متفاوت است. این کشور بر پایه نژاد ترک شکل گرفته و کردها را به رسمیت نمی‌شناسد، این در حالی است که بیش از 20 درصد جمعیت ترکیه کُرد هستند و بیشترین جوامع کردی در این کشور به سر می‌برند. به دلیل به رسمیت شناخته نشدن کردها در ترکیه به طور طبیعی کشمکش‌های فراوانی میان کردها و حاکمیت ترکیه وجود دارد. این در حالی است که در ایران چنین وضعیتی وجود ندارد، و حتی کردهای ساکن در ایران هم از نظر عقیدتی و هم نسبت به حفظ مرزهای کشور از تعصب فراوانی برخوردار بوده‌اند. همین موضوع نشان می‌دهد که هرچند نباید موافقتی با تجزیه عراق و استقلال کردستان داشت، اما در صورت تحقق چنین اتفاقی نیز، نباید چندان نگران تسرّی این تجزیه‌طلبی به مرزهای ایران بود.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.