انتخاب تاریخ:   /  /   
کد خبر: 10083 | تاریخ : ۱۳۹۶/۷/۳ - 16:46

ستاره صبحاحترام یک نیاز اجتماعی است که در لیست نیازهای انسان مورد تأیید دانشمندان قرار گرفته است. برای برآوردن این نیاز در فرهنگ‌های مختلف کارهای متفاوتی انجام می‌شود. بسیاری از آداب اجتماعی برخاسته از این نیاز و تأمین آن می‌باشد. برای کسب آن در فرهنگ‌های مختلف کارهای متفاوتی صورت می‌پذیرد؛ حتی اهداف افراد را در زندگی تحت تأثیر قرار می‌دهد. در جامعه‌ای که اهل علم حرمت دارند تمایل به علم‌‌آموزی توسعه‌یافته و اهداف علمی مشاهده می‌شود. یا حرکت به سمت زیبایی یا کسب ثروت و... در جوامع شکل می‌گیرد. برای تأمین این نیاز از سوی کسانی که با هم تعامل و رابطه دارند، کارهایی انجام می‌شود. از کارهای ساده مانند ایستادن تا خرید هدیه و به دیدار هم رفتن و... . تمامی این رفتارها برای بیان احترام و در نتیجه برآوردن نیاز و ایجاد حس رضایتمندی می‌باشد. اما گاهی این احترام به آزاری برای دو طرف تبدیل می‌شود. وقتی برای ورود یک مهمان از تجملات بیش از حد استفاده می‌شود یا آداب دست و پاگیری توصیه و تکثیر می‌گردد، برای طرفین آزار ایجاد می‌کند. افراد برای پاسخ به این احترام، مقید به رعایت همان آداب آزاردهنده می‌شوند. علاوه بر آن هنجاری شکل می‌گیرد که برای بیان احترام باید آن را رعایت کرد و عدول از آن به بی‌احترامی ‌تعبیر می‌گردد. به مرور جهت گریز از این آداب دست‌وپاگیر، روابط کاهش یافته و تعاملات کمتر می‌شود و نیاز به احترام دیگر احساس نمی‌شود. در چنین شرایطی احترام گذاشتن چنان دشوار و دور از دسترس قرار می‌گیرد که دستیابی به آن دشوار و در نهایت از یاد می‌رود. آدابی فرعی که بر دست و پای احترام می‌پیچد و به او آسیب می‌رساند. مانند سیم‌های زردی که به دور شاخه‌ای ریحان پیچیده و به سختی از آن جدا می‌شود و گاه با مشاهده آن‌ها از طلب ریحان نیز منصرفمان می‌کند. هرچند برای بیان احترام باید کاری کرد و آن را نمایش داد، اما استفاده از آداب دست‌و‌پاگیر و روش‌هایی با مزاحمت‌های فزاینده، افراد را آزار داده و تعاملات و احترام را با آسیب جدی روبه‌رو می‌کند. نکته مهم آن است که در مواجهه با این پدیده به جای کاهش این آسیب، افزایشی غیرمنطقی مشاهده می‌شود. فردی در تعاملات خود به نشانه احترام، موارد متعددی مشاهده کرده و با تجملات زیادی روبه‌رو می‌شود که حاکی از تلاشی بسیار برای تأمین آن می‌باشد. این فرد به جای کاهش این روند، مایل است نشان دهد که او نیز از پس چنین دشواری بر می‌آید و و حتی فراتر از آن گام بر می‌دارد. در این حالت سیکلی معیوب و فزاینده شکل می‌گیرد و این آزار به نشانه احترام، به بخشی از فرهنگ مردم تبدیل می‌شود. در چنین شرایطی احترام واقعی آسیب دیده و در حاشیه قرار می‌گیرد و چشم و هم چشمی جایگزین احترامی می‌شود که می‌توانست به آرامش و رضایت بیشتر منجر گردد. برای حرمت گذاشتن به احترامی که یکی از نیازهای ضروری انسان است، بایستی از تکثیر و توسعه این آداب دست‌و‌پاگیر اجتناب کرد. هرچند ممکن است اتهاماتی نیز به افراد وارد شود، اما حداقل می‌توان مانع از تکثیر فزاینده این آداب آزار‌دهنده شد. احترام را پاس داریم و از آزار خود و دیگران پرهیز کنیم.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.