انتخاب تاریخ:   /  /   
کد خبر: 10050 | تاریخ : ۱۳۹۶/۶/۲۲ - 17:39
فاجعه تخریب طبیعت ایران

فاجعه تخریب طبیعت ایران

ستاره صبح-دکتر نعمت احمدی - حقوق‌دان

دادستان کل کشور در اظهار نظری گفته، تعرض به منابع ملی از مهم‌ترین معضلات کشور است. موضوعی که تازگی ندارد و سال‌هاست که متخلفان چراغ خاموش و از طریق رانت و روابط به محیط زیست و منابع سرزمینی تجاوز می‌کنند. به عقیده نویسنده ابتدا باید دید که متصرف این منابع چه کسانی هستند؟ امروز علاوه بر مشکل ساحل‌خواری، جنگل‌خواری، درّه‌خواری و کوه‌خواری، مسیل‌خواری هم افزوده شده است. در همین تهران مسیل رودخانه‌ها بدون توجه به شرایط و ضرورت‌های زیست محیطی تبدیل به پارک شده و مسیل‌خواری به امری عادی تبدیل شده است. پرسش این است که چه کسانی در این رخداد تلخ دخیلند؟ اگر در پی پاسخ این پرسش برآییم، به نهادهایی خواهیم رسید که دولتی یا شبه دولتی‌اند و یا قانون را دور می زنند. اگر به شهرهای ساحلی ایران توجه کنید، درخواهید یافت که نخستین متصرفان مناطق ساحلی نهادها و ادارات دولتی هستند. افرادی هم که در این تصرفات دخیلند، کسانی‌اند که به کانون‌های دولتی یا شبه‌دولتی نزدیکند. به دره‌های اطراف سد لتیان مراجعه کنید. در مسیر دیزین و مسیرهای این چنینی بخش‌های زیادی تصرف شده است. تغییر کاربری این مناطق نتیجه‌اش این است که در بسیاری از قسمت‌های شمال کشور دیگر شالیزی دیده نمی‌شود. مدتی قبل عکسی هوایی از گردنه حیران منتشر شد که محدوده‌ای از خاک ایران و اراضی جمهوری آذربایجان را نشان می‌داد. هر ایران‌دوست و طبیعت‌دوست که این عکس را ببیند اشک خواهد ریخت. اگر با هواپیما از ترکیه وارد آسمان ایران شوید دریاچه پر آب «وان» و این سمت به فاصله کمتر از 200 کیلومتر دریاچه در حال خشکیدن «ارومیه» را شاهد خواهید بود. عیسی کلانتری رئیس سازمان محیط زیست صحبتی دارد در ارتباط با سوءمدیریتی که در چهار دهه گذشته درمورد آب‌های زیر زمینی صورت گرفته است. گفته می‌شود 85 درصد از ذخایر آب‌های زیرزمینی مورد استفاده قرار گرفته، در حالی که در مصر 46 درصد و در دنیا به صورت متعارف 20 درصد در همین مدت مورد استفاده قرار گرفته است. تعداد ویلاهایی که در شمال کشور و در اراضی طبیعی ملی ساخته شده به گفته دادستان کل یکی از نمونه‌هایش 6 هزار ویلای غیر قانونی در جنگل «ناهارخوران» استان گلستان است که یکی از همین موارد سوءمدیریت به شمار می‌رود. منطقه «هشت پر توالش» تا «ناهارخوران» اگر با عکس‌های هوایی 20 یا 30 سال پیش مورد بررسی قرار گیرند عمق فاجعه روشن‌تر خواهد شد. متأسفانه در این سال‌ها تنها از جیب خودمان نخورده‌ایم، بلکه از جیب نوه‌ها و نتیجه‌هایمان هم خورده‌ایم. علت این است که این کار از ابتدا متولی تعریف شده‌ای نداشته است. پرسش این است که حفظ حقوق عمومی بر عهده کیست؟ آیا محیط زیست و هوا متولی ندارد؟ در شهری مانند اصفهان که باید بیشترین میزان آب را از این شهر بگذرد بیشترین صنایع و کارخانه‌هایی را که مصرف آب دارند ساخته شده‌اند. چه ذوب آهن، چه فولاد و چه پتروشیمی، در حالی که باید پرسید حقوق عمومی کجا رفته است؟ پرسش این است متولی حقوق عمومی و جایی که بتواند از تعرض به حقوق عمومی جلوگیری کند کجاست؟ در جنگل بافق کرمان و در منطقه زیست محیطی «خَبر» که زیست بوم پرندگان و حیواناتِ در شرفِ انقراض است و از پیش از انقلاب مورد حفاظت بوده، هر سال گزارش آتش‌سوزی داده می‌شود، به نظر می‌رسد تمام این موارد نمی‌تواند سهوی باشد. در زاگرس منطقه بلوطستان عظیمی قرار دارد. چوب بلوط یکی از عجایب طبیعت است. انگلستان در قرن 15 تا 18 از طریق نیروی دریایی بر دنیا حاکم شد و توانست مستعمرات فراوانی را بر قلمرو استعماری‌اش بیفزاید. این پیشرَوی از طریق کشتی‌های انگلیسی صورت می‌گرفت که جنس‌شان از چوب بلوط بود. چوب بلوط هر چه آب ببیند استحکام آن بیشتر می‌شود. انگلستان از چوب این درخت کشتی ساخت و دنیا را تسخیر کرد. ما این نعمت را در زاگرس داریم. اگر امروز مراجعه کنید در زغال فروشی‌ها زغال بلوط زاگرس به فروش می‌رسد. بلوطستان‌های ما را بعضا آتش می‌زنند و قاچاق می‌کنند. شگفت آنکه منطقه به دلیل تصرف اراضی از چوب درختان بلوط خالی شده است و گفتنی‌های دیگر.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.